vrijdag 20 januari 2012

januari 2012 = 32 graden? Check!

Al werken we ons momenteel niet te pletter (het is hier zomervakantie), toch is er iedere dag hier wel iets te beleven. Vandaar dat dit blogbericht even op zich liet wachten. Mijn excuses trouwe lezers!
30 december: trouw Lien en Gula
Een korte schets: 5jaar geleden liep ook Lien haar inleefstage in Salinas en leerde daar de Braziliaan van haar leven kennen, genaamd Ihangrydy (duidelijk te moeilijk, aldus Gula voor de vrienden). 2jaar geleden besloten ze in België te trouwen om op de voorlaatste dag van 2011 alsnog hun trouwbelofte ook in het Braziliaans te laten optekenen. Romantisch, toch?
Volgens de uitnodiging begon de ceremonie om 19u in een kerk, in werkelijkheid begon het met een vetraging van een kleine 2uur in een schooltje. Eline en ik, ondertussen halve Brasileiras, ruilden om 19.30u (weliswaar na onze telenovella, prioriteiten moeten nu eenmaal gesteld worden) onze havaianas in voor een stel pumps. Vijf minuten uitgedost wandelen en kasseistenen trotseren moest ons nu wel lukken, dachten we. Een blaar en zere voeten werden snel een feit nog voor we de dansvloer bereikt hadden. Soit, bij aankomst zagen we enkel onze blanke vrienden op de stoep staan (Eline en ik gniffelden stiekem, we waren de stiptheid van de Belgen al een beetje vergeten), de stoelen ingepakt voor de deur en de rode loper nog opgerold. We besloten al snel een stoel ter hand te nemen en te wachten op de bruid, bruidegom en de andere genodigden. Tijd verstreek terwijl een motor op en af reed met (om 20u) de muzikanten, hun instrumenten, de bruidstaart,.. achterop, de pastoor zijn intrede pas maakte om 20.30u en onder goedkeurend oog van de bruidegom de rode loper liet ontrollen. Ondertussen zat Lien nog steeds ergens in een kamertje ongeduldig te wachten op de arm van haar schoonvader. De Belgen snapten er weliswaar niets van maar 'hey, welcome to Brasil!' Na een snelle blik op de lijst der uitgenodigden ('Eline en Anuki', mijn naam blijft toch zorgen voor hilarische taferelen), mochten we de batistische viering, gekleed in blauw en wit zoals de bruid, binnentreden. Startschot: 21u en was kort en krachtig. Tijdens het feest zorgde een life bandje voor de sfeer, de nodige danspasjes en capoeiramoves (nee, ik heb mij er niet aan gewaagd, ik zou nogal een figuur slaan), werden er hapjes en cervejas rondgedragen of kon je je smijten op de heerlijke caipirinha's. Ondanks de vele aanbiedingen, is een Braziliaans-Belgische trouw alsnog niet voor mij weggelegd.
31 december: Reveillon (= Oudjaarsavond)
Wat een luilekker dagje moest worden, kreeg al snel een andere wending. Na een korte nacht werden we opgebeld door de 2 studentes die hun stage lopen in Tocantins (midden Brazilië), ze waren op doorreis en wouden even binnenvallen op ons schiereiland voor wat zon-zee-strand. 1 adres: Salinas da Margarida! We lieten hen kennis maken met ons gezin, aten pizza (om vooral niet mee te doen aan het laten kennismaken van een culineair streekgerecht :D) op de ponte en kletsten wat bij met een pintje bier in de hand. 3uur later moesten we jammergenoeg al terug afscheid nemen maar we beloofden dat ook wij snel eens ons dorpje zouden inruilen om paar dagjes van hun stadsleven te gaan proeven.


S'avonds was het aftellen geblazen. Rond 21u Braziliaanse tijd wenste ik mijn allerliefste Belgjes een gelukkig nieuwjaar om zelf rond 23u, uitgedost in het wit, richting de ponte te trekken: oudjaar in Brazilië, woehoe! Eenmaal daar aangekomen konden Eline en ik onze ogen niet geloven, zoveel (blank) volk! Braziliaanse toeristen die naar Salinas afreizen om de feestdagen in alle rust en vrede te vieren werd ons al snel toegefluisterd. Er speelde een band, er was (veel) vuurwerk, bier én coctails. Alle ingrediënten voor een stevig feestje! Zoals stiekem een beetje gehoopt, was het geen wild feest met onze voetjes in het zand maar wel eentje met onze slippers aan op de dijk. Enkele jaren geleden is hier een ernstig ongeluk gebeurd met het vuurwerk op strand waardoor het feestgedreun zich moet beperken tot de ponte. Jammer maar daarom niet minder leuk!

01-12 januari:
Bestonden uit: VAKANTIE! Feest van de vissers aan de Bomba (ons klein strand), een middagje wegdromen aan het prachtige Barra do Paraguaçu (lees: tropisch klimaat, verlaten strand, wit zand, blauw zeewater, palmbomen, prachtige rotsen,.. moet ik nog meer vertellen?), pintjes drinken met vrienden op de praca of op de ponte, zwemmen in de zee, mijn eerste capoeirales (AUW, mijn teer rugje!), het dagelijks eten van een verse mango uit de tuin, het trouw volgen van onze telenovella (intriges ten top!), van de mama te horen krijgen dat ik het lichaam heb van een Braziliaanse (lees: stevige benen en een poep, ik zal dit maar als een compliment aanschouwen), het voor de zoveelste keer duidelijk maken dat mijn frisbeeshorten GEEN voetbalshorten zijn en ik eveneens GEEN voetbal speel, de eerste kennismaking met een evangelische misviering, het bijwonen van een batistisch doopselfeest, het aftellen naar 09 januari voor mijn vertrek naar Salvador,..

12-15 december: tripje naar Salvador da Bahia
Je leest het goed: pas 12 januari heb ik mijn rustig schiereilandje ingeruild voor de grote (12 miljoen inwoners) en drukke stad: Salvador da Bahia. Brazilianen, het zijn toch sloebers als het op plannen en afspreken aankomt! Vier dagen lang trok ik met Nina, Graze, Ana de wijde wereld in. Nog voor ons vertrek werd ik gedoopt tot Loira = blond. Nee, de Braziliaanse zonnestralen hebben mijn manen niet plots omgetoverd tot goudlokjes maar ik heb nu eenmaal geen afrokapsel. Pelourinho (oude stadsgedeelte en place to be voor de feestjes), Bonfim (religieus feest waarbij 7 km gewandeld wordt onder begeleiding van blocos muziek naar de kerk van Bonfim én terug, bij 32 graden jawel), shoppingscenter mét indoor schaatsbaan, idyllische plekjes maar ook de sloppenwijken passeerden de reveu: Salvador heeft duidelijk 2 gezichten maar smaakt naar meer!

Vanaf volgende week gaan we terug aan de slag en dan zit ons luilekker leventje er weer (eventjes) op. Maar meer toeristische uitstapjes volgen dus be prepared voor meer jaloersmakende berichten! :)





Voor degene die ik vergeten ben: Feliz Ano Novo!
Anuki aka Loira