dinsdag 27 december 2011

Feliz Natal!


Mijn liefde voor het land der vreugde groeit met de dag. We bouwen hoe langer hoe meer vriendschappen uit, het braziliaans portugees kent minder en minder geheimen, gewenning aan het klimaat treed op (27graden kan toch best frisjes aanvoelen me dunkt), het op tijd komen is ondertussen ook al wijzelijk geschrapt uit onze woordenboek, de do's (vb. gemiddeld 2 à 3 keer douchen per dag) and don'ts (vb. ga niet achterop een moto zitten als je geen interesse hebt in die man, vriend of niet, bezet of niet) worden ons stilletjes aan duidelijk, de mensen beginnen mijn naam te onthouden en niet meer wereldvreemd te vinden (believe it or not: Abia is één van de weinige die mijn naam juist kan uitspreken, anders is het de Afrikaanse versie 'Anoki' of de Japanse versie 'Anoko'), 'Mamoe' of 'I-a-oe' zijn de meest hilarische verbasteringen die ik jullie niet wil onthouden, neefje Gianderson van 7jaar noemt mij sinds deze week spontaan 'tia' (=tante) terwijl Abia van 2jaar afkomt met vele kusjes en af en toe een 'te amo' (schattigheidsgehalte ten top!),.. 
Maar luitjes geen paniek, ik ben nog niet in de ik-wil-hier-nooit-meer-weg-fase aangezien vriend mug geregeld met al zijn makkers een zwaar feestje op mijn lichaam bouwt. Zeg nu zelf: 35 muggenbeten op mijn ene arm en 28 op de andere (om dan nog maar te zwijgen over de rest van mijn lichaam) lijkt toch sterk op één van de 7 hoofdzonden genaamd gulzigheid!

Ik heb ontdekt dat ze hier toch aan sport (in clubverband) doen, de sloebers! Mijn oog is gevallen op capoeira. De originele capoeira-naam 'gringa' (=buitenlandse) werd mij na de eerste les al toegewezen, ik vrees dat ik er niet meer onderuit kan en toch snel iets zal mogen doen aan mijn lenigheidsgehalte! Maar of dit mijn nieuwe liefde wordt, valt nog af te wachten. Eén ding is zeker, ik ben wel fan! De dynamiek, de kracht, de controle, de sfeer,.. die het uitstraalt, wow, dit is meer dan gewoon een ordinaire dans- en vechtsport. Het is wel duidelijk een mannensport, wat had je ook anders van mij verwacht, en ik beken: het zien van gespierde (vaak blote boven-)lijfjes die bovendien zot lenige bewegingen uithalen is daarnaast wel zéér aangenaam meegenomen dus misschien blijf ik toch nog een paar lessen proberen ;).
Ons gezin koos ervoor om, wegens niet veel centjes, enkel nieuwjaar samen te vieren en aldus gingen we op kerstavond, samen met broer Gileno en zijn kinderen Gianderson, Sadi Laurie en hun nichtje Caitlin, in op de uitnodiging van Zé (vriend van Gileno) om bij zijn familie pizza te komen eten. Bij aankomst zagen we een tafel vol lekkernij: 3 chocoladetaarten, kip, cake, kaasjes,.. onze oogjes begonnen al wild te fonkelen. Na het gebed en wat liedjes en dansjes van de kinderen, kregen we de zelfgemaakte pizza's voorgeschoteld. MMMMM, dat kwam precies toch dicht bij een culinair orgasme! Iets na 00u besloten we de kindjes ten slaap te leggen en met de vrienden nog een stapje te zetten. Kerstdag zelf brachten we door op het strand, weliswaar met een pintje in de hand onder een palmboom. Kerstgevoel met 32 graden? Claro que não! (=duidelijk niet!)


Volgende keer vertel ik alles over de trouw in ons dorp van de Braziliaan/Belg Gula en de Belgische Lien op 30 december (jawel, er zijn nog blanke vellekes gearriveerd in Salinas!) en hoe Brazilianen het nieuwe jaar inzetten op strand. Ik voorspel nu al een serieus feestweekend!

 
Feliz Natal! (=vrolijke kerst!)

maandag 5 december 2011

Bom Dia!


Al een maand van de kalender verdwenen, wat gaat het hier allemaal veel te snel! Ondertussen zaten Eline en ik niet stil. We bezochten de verschillende, sociale projecten waar we onze stage kunnen lopen. Een korte voorstelling:
-Verschillende schooltjes in en rond Salinas (hier is een pegagoog = leerkracht)
-Een crèche in Salinas met een groep 1-2 jarigen en een groep 2-3-4 jarigen
-PCF (een medisch project waarbij een dokter en verpleegster wekelijks op huisbezoek gaan bij de minder mobiele mensen in Salinas)
-Een 2 wekelijks project waarbij de mindervaliden onder begeleiding 2uur  kunnen knutselen, tekenen, kleuren,..
-PETI-projecten in en rond Salinas (kinderen gaan hier in de ochtend of in de namiddag naar school. Wanneer zij niet op school zijn, gaan ze naar de PETI. Dit is een soort opvang voor kinderen tussen 7 en 15 jaar om de kinderarbeid tegen te gaan)
-Projovem, een project waar de jongeren tussen 15 en 18 jaar 3 avonden in de week, onder begeleiding, spelletjes kunnen spelen, praatavonden houden,..

Bij het ene project hadden we al meer bedenkingen (qua werking, organisatie,..) of net wilde ideën (het invoeren van leesmoeders in school, knutselhoekjes maken in de crèche,..) dan bij het andere. Btw: vergeet het beeld van de bomvolle, vuile klasjes/lokalen met jolige kindjes zonder speelgoed en kijk maar eens goed naar de foto's (cf. Facebook)
Nu zijn ze ons op het secretariaat echter wel vergeten te zeggen dat alle projecten hier sluiten van half december tot half februari, genaamd zomervakantie. Eén project blijft open, de PETI dus binnenkort gaan we daar van start!


Mijn verjaardag bestond uit het eten van Braziliaanse frietjes (!) met kip, het vieren van de Conscienca Negra in de PETI. Felle kleuren, mooi weer, goeie muziek, een lekker hapje en drankje en vooral lachende mensen, meer heeft een mens toch niet nodig om gelukkig te zijn op een verjaardag? Ze vroegen ons om of we in de jury wouden zetelen en dat deden we met veel plezier, de beste spot op de show! Toen de avond viel kreeg ik Braziliaanse chocolaatjes van Hyacana en wandelden we richting 'de Ponte' ( de gezellige dijk aan het strand), om toch een cerveja (of 2) te consumeren aan het barreke waar broer Jutay werkt. Een heus feest werd daar niet op poten gezet, een gezellige drink met een live-bandje en 2 paar nieuwe oorringen rijker echter wel, juij! De dag erna kwam de grote suprise. 
 
1:  we kregen kaas bij het onbijt, zotjes!
2: plots zei iedereen gelukkige verjaardag, oke ze waren een dag te laat maar soit, het zijn Brazilianen, altijd een beetje te laat ;)
3: Eline, broer Gileno en mama Creor hadden een taart laten maken en de familie opgetrommeld om voor de nodige sfeer te zorgen. Een verjaardag om nooit meer te vergeten? Check!  

Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje:
-Eline en ik vormen nog steeds een strak, en volgens de Brazilianen complementair, team.
-We moeten bekennen, we zijn die-hard-fan geworden van één van de zovele Braziliaanse telenovella's: 'A Vida a Gente'.
-Sinds kort hebben we besloten om zoveel mogelijk Portugees onder elkaar te praten, jawel enorm bevorderlijk edoch crazy in the coconut!
-Op donderdagavond (ja, één avond in de week moeten we met pijn in het hart onze favoriete soap missen) trekken we trouwgewijs met broer Gileno naar de Engelse les. Lees: hij gaat naar de les, wij entertainmenen onszelf of de klasgenoten.
-In het weekend gaan we pintjes drinken aan 'de ponte', op 'de praca' (lokaal pleintje met bar) of gaan we een vuurtje stoken op een 'geheim' strandje.
-De zonnecrème houden we nog steeds in de aanslag (ik zou liegen, Eline houdt de zonnecrème stevig ter vriend, ik maak af en toe van zonnekloppen mijn nieuwe sport)
-Ons huis heeft sinds kort ieder dag een happy hour. Lees: een uur van de dag dat het aantal binnen- en buitenlopende mensen zijn hoogtepunt bereikt. Om nog maar te zwijgen over de wekelijkse zin: "ah die ken je nog niet, dat is lief van, neef van, zus van,..". Het maken van een stamboom dringt zich stilletjes aan op.
-...

Ik slaag er precies toch niet in om een kort bericht te posten :)

Beijo!