vrijdag 30 maart 2012

Brazilië in een notendop: het reisverhaal!

Een nieuw mailtje, zoveel te vertellen, waar begin ik..
Misschien met te vertellen dat met mij nog steeds alles zeer goed gaat hier in hete land der vreugde. De reis verdiende de stempel WOOOOOOOOWIEEE en ik ga er nu nog 5 weken een keiharde lap op geven want voor je het weet sta ik terug voor jullie neus!
Nu moet ik eens diep gaan graven in mijn geheugen om me de chronologische volgorde van onze bangelijke trip te herinneren want twee weken lang aperitieven met één of twee of .. CAIPIRINHA’S (de nationale cocktail met limoen en cachaça, mmm) of een SKOL (de nationale biermarchand) in de hand, gaan je hersencelletjes toch sneller aantasten dan je denkt :).

Met kleine oogjes en wat kriebels in de buik zat ik op 6 maart, lekker vroeg in de ochtend, op de luchthaven van Salvador te wachten op mijn vlieger richting het zuidelijke Rio de Janeiro. Na een twee uur durende vlucht boven Braziliaanse grond, volgde ik de raad op van Jan, Piet en Pol en nam al snel een  gekende gele taxi richting het strand van Copacabana. Hop en weg waren we! Eenmaal aangekomen op de dijk van Copacabana, stopte meneer de taxichauffeur voor een POEPCHIQUE hotel (een paar hotels naast het alom bekende Copacabana Palace Hotel, jawel). Terwijl mijn portier werd opengedaan door een glimlachend manneke in deftig pak, trok een ander de koffer open. Bij het aantreffen van een trekrugzak waren de arme stakkers even hun kluts kwijt, tha een blik om NOOIT meer te vergeten! Na een liefelijke glimlach van mijn teweeg en een vrolijke ‘bom dia!’, mocht ik met mijn rugzak het hotel in op zoek naar peppi en kokki (akka mijn ouders). Ik moet er  waarschijnlijk niet bij vertellen dat iedereen me nogal aangaapte alsof ik een verdwaalde toerist was op zoek naar een hostel i.p.v. een hotel. Anyway, ik zette mijn zoektocht in het hotel duchtig verder edoch belandde al snel terug bij de receptie, geen Belg te vinden! 15 minuten later zie ik peppie en kokkie aan de andere kant van de glazen deur passeren en verdwaasd kijken naar de gevel van het hotel. Ik dacht: “die hebben hun kinneke lief gespot”, maar niets was minder waar. Ogen vol ongeloof keken me aan toen ik plots in de deuropening verscheen van hun hotel (om dan maar te zwijgen over diezelfde mannekes in hun strak pak die mij moesten verwittigen dat ik tussen de schuifdeur zou blijven steken als ik daar bleef staan, hahaha!). De vakantie was alvast goed ingezet!
Na een verfrissend aperitiefje aan het strand en de eerste wilde verhalen, vertrokken we die middag nog met een jeep en persoonlijke Engelstalige gids richting het gigantische Christus beeld, ja MANNEKES, het weer zat ons mee want wat een uitzicht! Iedereen wrong zich (letterlijk en figuurlijk) in allerlei bochten en hoeken om het fameuze beeld op een foto te krijgen, een uitdaging gegarandeerd! De volgende ochtend, na een ontbijt om meer dan gewoon ‘U’ tegen te zeggen én met zicht op zee, reed onze jeep richting Sugerloaf ofte de Suikerbroodberg. Na een tochtje met het kabelliftje, kwamen we aan op de top van een berg dat aldus moest lijken op ‘brood met een berg suiker’ (de Braziliaan die die naam bedacht heeft moet volgens mij toch ook ergens anders gezeten hebben met zijn gedachten). Onder de brandende zon lachte ons opnieuw een IDYLLISCH uitzicht toe. Eenmaal terug met de voetjes op de begane en hete grond, reed onze jeeper, richting het Tijucana-woud waar (zoals de naam het al doet verraden) een woud en een klein watervalletje te spotten viel. Onze laatste Rio-dag bestond uit het bezoeken van de Village Botanique, een park van ik-weet-niet-meer-hoeveel-hectare-groot en ik–weet-niet-meer-hoeveel-verschillende-en-kleurrijke soorten bloemen, plantjes, bomen en beestjes. Daar zou ik wel eens in willen in verdwaald lopen!
Na een stevig ontbijt in Rio en ondertussen al wat zeer in de buik van gulzigheid, stapten we de vlieger op richting de watervallen van Iguaçu. Alvorens we ons lieten overweldigen door de kracht en pracht van de watervallen, lieten we ons varen op de Parana rivier richting het woud op zoek naar kaaimannen, toekans, aapjes en ander wildleven, ZALIG! Met de stapschoenen aan, de verrekijker in de ene hand en de kodak in de andere, je had ons moeten zien gaan tussen de bamboe!
De watervallen op zich, dat valt niet te verwoorden noch de INDRUKWEKKENDHEID van zo’n beestige massa water op beeld te krijgen. Oog in oog stonden we met één van de zeven wereldwonderen, Moeder Natuur is volgens mij toch een ZOT WIJF ze! Met de auto trokken we de dag erna de grens over richting de Argentijnse kant van de watervallen. Met een motorboot vaarden we letterlijk tot IN de voet van de watervallen, KLETSNAT waren we maar nog nooit was het zo de MAX om bakken water over je heen te krijgen (en zo snel terug op te drogen)! De volgende keer dat de Belgische hemel zijn sluizen optrekt, probeer je in te beelden dat zo’n kolossale waterval zijn miljarden regendruppels over je heen spuwt, ik geef je het op een blaadje: spontane glimlachen gegarandeerd! Conclusie: Iguacu, een ECHTE AANRADER voor het ‘to do’ lijstje!
Na Iguaçu volgde een langdurige trip (vliegtuig in, vliegtuig uit x 3) met als eindbestemming Pantanal alias ‘het ongerepte Amazone’. Aangezien ik eerder op safari in Iguaçu (maar) 7 kleine kaaimannekes had kunnen gadeslaan, had onze watervallen-gids de belofte gemaakt veel kaaimannen te kunnen zien tijdens het COWBOY-leven van de Pantanal. Omdat het regenseizoen net begonnen was in de Pantanal (of dat toch zou moeten zijn maar in werkelijkheid niet zo was), werd verondersteld dat een jeep de moerasgebieden niet zou kunnen trotseren en werd een vliegtuigje ingezet (= vlieger 3) om de wanna-be-cowboys naar hun destinatie te brengen. De moppentapper in mij kwam al  naar boven bij de gedachte dat we als SUPER STARS met een privéjet zouden aankomen in onze hostel in ‘het hol van Pluto’. Enkele uurtjes later bleken mijn gedachte te kloppen: een sportvliegtuigje stond ons (en alleen ons!) op te wachten in Campo Grande, we GIERDEN het echt uit!
Onder geronk van ons sportvliegtuigje vlogen we over hectares woud en water, wederom een GRANDIOOS gevoel! We landen naast onze fazenda (= boerderij aka hostel) Barra Mansa en werden opgewacht door super vriendelijke mensen (aka échte cowboy’s die nog eens goed kunnen koken ook!) met jawel: een witte JEEP! Die namiddag nog gingen we met een boot de Rio Negro op. Ik stapte nog niet in het bootje of jawel kaaiman numero 1 lag al op me te wachten met zijn koppeke boven de watervlakte, WAUW! Na drie dagen te vertoeven aan een waterkant van de Pantanal en de kaaimannen te benaderen tot op een meter, was kaaiman numero 175 al wat minder boeiend om te spotten J. Het aantal kleurrijke vogels, papegaaien, ooievaars, parkieten en andere vliegende beesten (inclusief muggen!) heb ik eveneens niet op één hand kunnen tellen want het waren me er wel een PAKJE!
De volgende ochtenden ging de wekker steeds af om 5.00u. VROEG DAG! Ontbijten bij het ochtendrood en het horen van de eerste vogelgezangen, deed de pijn en smart van het vroege opstaan al snel vergeten. Tussen 10uur en 16uur verplichte SIESTA-TIME: heerlijk eten, wat slaap in halen bij de airco op de kamer (37 graden: check!) of relaxen in een hangmat met een boek in de hand (en de nodige muggenmelk), ik heb toch al lastigere tijden gekend! Op het programma stonden:
-een ochtendwandeling met de stappers aan en verrekijker in de aanslag.
-paardrijden: vanop mijn paard maakte ik (maar vooral mijn paard) van wel heel dichtbij kennis met een kleine anaconda (lees: 2 meter). Cowboy Manuel was GELUKKIG snel bij de pinken om het lief diertje de andere kant op te sturen anders had deze rakker eens kunnen proeven van het Pantanal water naast een op hol geslagen paard).
-vissen vanuit een bootje: al snel bengelden er PIRANHA’S aan onze haak en hadden we de pret van ons leven! 3 PIRANHA’s en een PACU later was ik zeker de beste visser van de boot maar met de liefde voor de natuur en onder toeziend oog van cowboy Flavio, gooiden we de vleesetende vretertjes maar snel terug in hun sop.
-een jeeptocht in de donkere jungle met ‘ the spotlight on’ (het lied ‘met de jeep door het oerwoud’ werd spontaan ingezet) met als eindbestemming een aperitiefje bij ondergaande zon (en onder  begeleiding van 2 vossen).
Een verlangenslijstje voor het vinden van speciale beestjes werd opgesteld aan het begin van ons Pantanal-avontuur. Al snel bleken aapjes en de miereneter nogal te snel te zijn voor onze ochtendbenen maar desalniettemin hebben we tientallen toekans en andere vliegende soortgenoten, vossen, herten, wilde paarden, boho’s capybara’s, tapirren, kaaimannen, herten,.. in hun biotoop kunnen aantreffen. Verblijven in een huiselijke sfeer met een caipirinha in de hand, lekker (typisch) eten, een vrolijk cowboymuziekje op de achtergrond, volledig back to basic en meegenieten van de liefde voor de natuur (inclusief het enorme aanbod aan muggenbeten)? BARRA MANSA in PANTANAL, om nooit meer te vergeten!
De volgende stop: een SUPER GEZELLIG edoch kleine pousada in het hartje van de Pelourinho, het kleurrijke hartje van Salvador ofte ‘de zwarte parel van Brazilië’! Na een heerlijke Bahiaanse maaltijd, trok ik met mijn oudjes de kleine straatjes in waar al snel de portemonnee (van de papa ;) ) meerdere malen bovenkwam (ik zou mezelf niet zijn mocht ik niet vallen voor een paar (x 5) nieuwe oorringen). De avond eindigde in een minuscuul straatje waar een sambabandje ongeremd aan het spelen was en wat harige mannen ‘de dansvloer’ trachtten onveilig te maken met wat mislukte samba-moves, HILARISCH!  
Slechts één avond en een vroege, verplichte ontbijt op bed (de pousada was écht zo klein  J ) later, trokken alweer met pak en zak op weg naar de ferry richting mijn tweede thuis: SALINAS DA MARGARIDA. De ontmoeting van mijn witte oudjes met mijn zwarte mama en familie ging gepaard met de nodige emoties (kapoenen Habia en Nicolas zorgden met hun ganse lijfje voor het gezonde emo-evenwicht). Genieten van de Bahiaanse keuken (aka mocqueca), de sfeer opsnuiven van een klein en intiem vissersdorpje waar niemand onbekend is, leren mariscarren aan de zee met mama Creor, relaxen op onze dijk bij een caipirinha en onder de bakkende zon, proeven van acarajé en lambreta’s, kennis maken met Jan, Piet en Pol,… tijd was tekort om met onze voetjes op de waterlijn van naburige mooie, witte en verlaten strandjes te wandelen en weg te dromen over wat nog komen zal...