vrijdag 18 november 2011

Het (luilekker) leventje van een Belgisch Braziliaanse


10 november: nadat we gisteren met broer Jutay naar de bank getrokken zijn, gingen we direct samen een kast gaan kiezen zodat we “onze rommel eens konden opruimen” zoals zij het hier zeggen. Eenmaal terug thuis, waren Adrielle en Hyancana marisco’s (soort kleine mosseltjes) aan het kuizen. Aangezien al snel gretig mee deed, kon ik niet achterblijven. Niet bepaald met volle overgave zette ik mij eveneens aan de keukentafel die versierd was met duizenden schelpjes en liet mijn duimen de weg vinden naar ‘hoe pulk ik een marisco uit hun schelpje´. Een waar beestenwerk!
 
11 november: een echt meisje-meisje voelde ik me die dag wel! Wie had dat gedacht dat IK naar de manicure zou gaan? Wel ik alleszins niet maar neen zeggen aanvaarden onze zus en mama niet dus liepen we maar vrolijk maar toch met enige twijfel, mee naar Vanessa, de nagelspecialiste. Een uur ’n half knipte, pulkte, vijlde, lakte ze mijn nagels en ik moet zeggen, rood met witte bloemetjes op 2 nagels, ik kan er nog mee leven. Onze middagactiviteit was bij deze alweer gevuld, wat ze hier niet allemaal doen voor ‘hun festival do Marisco’.. Morgen zouden ze onze haren willen invlechten, naaaah daar ga ik dan toch voor passen denk ik!

12 november: de dag van het dilemma ‘vlechtjes versus geen vlechtjes’ begon al om 7uur bij het ochtendgloren met het wakker worden van Jutay en een paar werkmannen die nogal luidruchtig trachten onze kleerkast ons huis binnen te sleuren. Hoe ze dat geval onze kamer zouden binnen krijgen, was nog maar de vraag. Het regende ondertussen wederom met als gevolg dat onze straat  even voor de helft blank stond en wij ons 2 minuten in België waagden. We treurden niet lang want  na regen kwam hier eindelijk de langverwachte (felle) zonneschijn! Om 9.30u kwam Hyancana ons halen en wandelden we richting de befaamde kapster. Een ganse ochtend zaten we toe te kijken hoe Adrielle haar korte haren werden omgetoverd tot lange lokken in welgeteld 9uur. Ondertussen hadden Eline en ik de nodige tijd om te beraadslagen over ons zwaar dilemma. Tot Adrielle plots zei: “ga maar wat wandelen”. Woehoeee eindelijk mochten we alleen ons dorpje verkennen en dat dan nog eens onder de eerste echte zonestralen. Precies kleine kinderen sprongen we van onze stoel, eindelijk!  We wandelden wat rond en passeerden langs ons huis en ‘say what?!’ onze kast stond mooi in onze kamer te pronken, dolgelukkig waren we! Na wat Pica Pou (Woody Woodpecker) te kijken, trokken rond 15u terug naar de kapster. Onder het keurend oog van enkele locals die waarschijnlijk nog nooit twee blanke grieten hadden gezien, besliste Eline om toch maar voor 5 vlechtjes te gaan. Aangezien 5 mannen ongelofelijk ongeduldig werden en enorm aan het zagen waren dat ze nog zolang moesten wachten tegen dat het hun toer was, paste ik voor mijn beurt en trok on-gevlochten terug naar huis. 

Die avond kwam mama Creor de kamer binnen en liet ons weten dat we er op ons paas best moesten uitzien voor onze eerste Festival do Marisco-avond. Eline en ik trokken dan maar een kleedje aan en zochten onze best passende oorringen, met dank aan Ishie vonden we die ;). Al snel kwamen op het festival tot de conclusie dat wij de volgende avonden ons eigen kledingskeuze zouden primeren in plaats van naar de mama te luisteren. Het festijn werd stevig ingezet waarbij de 5 Braziliaanse hitjes door iedere band jolig gecoverd werd en zowel jong als oud het bijhorende dansje stond te placeren. Jawel je leest het goed, ieder hitje heeft een passend kontschuddend-dansje waarna iedere groep afsloot met een bedanking aan Jezus, de sponsors en de organisatie, best indrukwekkend. De grote aanwezigheid van de militaire politie die willekeurig jongeren aan een fouillering onderwierp was anders ook best een imposante bedoening!

13-14-15 november: bestonden uit: de badkamer gebruiken van buren aangezien de werkmannen hier de ganse boel eruit hadden gesmeten, naar het strand om uiteindelijk een ganse middag op een terras, weliswaar in de schaduw, te zitten en pintjes te drinken. Gedurende het vierdaagse festival wordt er namelijk niet gewerkt en is de school gesloten. Een zwaar leven hebben die Brazilianen hier precies wel! S ’Avonds schuimden we opnieuw het festival af met onze neef Ula, nicht Hyanca, zus Adrielle en haar vriend Evertson. Bleken we niet op de hoogte te zijn van de komst van een nieuwe spruit, Adrielle is al 6 maand zwanger! Met kleine Habia in huis is het nu reeds altijd dag en nacht (ween)feest dus dit wordt dubbelpret! De avond verliep verder met het nodige optreden van de politie en de nodige opzwepende muziek. Daarnaast werd het woord “gringa’s” (=buitenlanders) ons meerdere malen toegeroepen. We voelden ons nochtans niet anders tussen deze massa feestende Brazilianen maar we waren het overduidelijk wel. Mensen namen mijn hand vast  terwijl ik passeerde, kinderen wouden ons haar aanraken en oudjes wreven onze huid er bijna af met het gedacht dat ons kleur wel zou afgaan..

16 november: een belangrijke dag: onze eerste werkdag! Everaldo had ons rond 14u in het bureau uitgenodigd. Zoals rasechte Brazilianen kwamen we 45 minuten te laat, we moesten ons  namelijk eerst nog gaan douchen bij het lief van broer Jutay, eten en dan nog wachten op onze nichtje  om ons (wederom) te vergezellen om 3 straten verder te wandelen, te veel planning ineens! Ons mama een bezorgd mensje? Nee hoor ;).  Everaldo wist ons te vertellen dat er niemand was komen opdagen om te werken en wij morgen maar nog eens moesten terugkeren. Die Brazilianen zijn toch niet te schatten! Dan trokken we maar snel de zee voor de eerste kennismaking met het zeewater. Vergeet de sombere en vooral bewolkte eerste strandfoto’s van Salina’s en zeg (binnekort) “ja hallo!” tegen de nieuwe! Jaaawaddedadde, wat een uitzicht in blauw, warm water.. Zwemmen was nog nooit zo fijn en aangenaam! En dat het bronzeerproces (gemiddeld 30 graden in de lente kan precies wel tellen me dunkt) daar van start is gegaan moet ik er niet bij vertellen zeker?

17 november: Een tweede poging om onze eerste werkdag te starten liep ook vandaag faliekant af. We werden om 8u-8.30u op het bureau verwacht en ditmaal waren we mooi op tijd (we mochten namelijk alleen gaan, feest!) Het ganse bureau heeft maar 1 auto ter beschikking en was die dag niet beschikbaar om met ons de 5 verschillende projecten te bezoeken. Dan maar een korte intro gekregen over de projecten waarna we na een uur terug mochten beschikken. Hmm, ons lui gat begint nu toch wel wat te kriebelen!

vrijdag 11 november 2011


3 november 2011 Eline en ik stapten vol goeie moed en de nodige kriebels in de buik, het vliegtuig op richting het land der vreugde, Brazilië. De vlucht verliep al bij al nog vlotjes. De nodige turbulentie tussen Brussel en Lissabon, veel te veel wenende kinderen tussen Lissabon en Salvador en ietwat vertraging, hielden ons niet tegen om ons groot avontuur tegemoet te vliegen.  Eenmaal met onze voetjes op Braziliaanse bodem, dachten we onze grootste missie, het veilig landen op Salvador de Bahia, vervuld te hebben. Niets was echter minder waar. De paspoortcontrole werd onze tweede hindernis, Na een uur met muizenpasjes aan te schuiven, mochten we eindelijk vol trots ons paspoort tonen. De paspoortcontrole-man moest wat moeilijk doen en verwees ons door naar een collega. Lap, daar zaten we dan op een bankje al nagelbijtend om 23u plaatselijke tijd. Gelukkig, was de collega veel minder nors en gaf ons zonder morren onze felbegeerde Braziliaanse visum-stempel. Oef, geslaagd voor missie 2! Dan maar snel pak en zak van de lopende band halen en naar de douane hollen want Marcia, de vrouw die ons kwam ophalen in Salvador, stond al een uur op ons te wachten. Wat ons een makkie leek om onze bagage van de band te plukken, bleek al snel missie 3 te worden. Eline vond haar trekrugzak niet terug en even ontstonden wat zenuwen. Zo gemakkelijk verliep onze aankomst dus toch niet. Bij wonder, na de lopende band en enkele wees-bagagestukken 5 keer te zien passeren, kwam haar rugzak plots tevoorschijn, het lot was ons duidelijk goed gezind die avond! Laat die toeters en bellen maar knallen want we komen eraan!

Marcia, Isa en nog een Braziliaan die taxichauffeur speelde, stonden uiteindelijk 3uur lang met een bordje met onze namen op te zwaaien op zoek naar 2 blanke meiden met veel bagage, wel daar waren we dan. Wij, Belgen zouden al lopen knorren, hier werden we met een lach ontvangen, werd onze bagage uit onze handen genomen en probeerden ze die in de koffer te duwen. Al snel moesten ze tot de conclusie komen dat hun boxen in de koffer misschien toch iets te groot waren en dat er enkel 2 bagagestukken in konden. Jammergenoeg heb ik dit niet op beeld gezet, was best hilarisch. Met een open koffer starten we dan maar onze trip richting onze eerste Braziliaanse nacht. Op weg naar onze eerste slaapplaats, het huis van de zus van Marcia, in een buitenwijk van Salvador de Bahia, reden we door een tunnel van bamboe en palmbomen, wooooowwie! Eenmaal aangekomen rond 1.30u, werd het mooie, zuiderse beeld van de luchthaven in Salvador, al snel omgezet in realiteit. In geuren en kleuren zou ik de woning kunnen omschrijven maar daar draait het hier in Brazilië helemaal niet om. Korte samenvatting: de enigste matras in het huis, lag op de grond in een kamertje en was die nacht voor ons bestemd. Marcia en haar zus sliepen zonder boe of ba op de zetel..

Die nacht sliep ik amper. Mijn ogen, oren, neus,.. branden van nieuwsgierigheid en wouden proeven van de Braziliaanse cultuur, lucht, eten, ‘architectuur’,… Dat om 5uur de hanen al luidkeels kraaien, om 6uur mensen de kamer binnen lopen, om 6.45u de muziek al volle bak wordt opengezet,..  is hier doodnormaal. De verwachting om gewekt te worden met wat Braziliaanse zonnestralen werd helaas niet ingelost. Aangezien het hier momenteel lente is, kent men ook hier bewolking (zie foto’s) en af en toe een bui (lees: het miezelt maar het blijft min. 20 graden). Volgens mij dacht die van hierboven dat het beter is om die westerlingen eerst wat te laten acclimatiseren aan de warmte alvorens de hete Braziliaanse zon op ons lijfje los te laten. Wel, hij heeft gelijk, ondanks we nog niet veel zonnestralen gevoeld of gezien hebben, zijn de eerste tekenen van het bronzeerproces al vertoond, jiepiejeij!

4 november: Onze eerste Braziliaanse dag zijn we alsnog ter plaatse gebleven. De zee was volgens Marcia te heftig om met de ferry naar ons schiereiland Salinas da Margarida te varen. No problemo, hebben we dan maar met de bus in een deeltje van Salvador rond gereden, bier gedronken op kleurrijke terrasjes en s ’avonds op een pleintje voetbal (Vitoria versus Seguiero, of zoiets) op tv-schermen gevolgd. Een vermoeiende maar leerrijke eerste dag kon je dit wel noemen.

5 november: we werden al om 8uur gewekt door Marcia met chocomelk en een sandwich met boter, onze trip richting Salinas da Margarida zou om 9uur van start gaan. Brazilianen zouden zichzelf niet zijn, moesten ze op tijd vertrekken dus stapten we de auto in om 45 minuten na 9uur richting ferry, richting ons dorpje. Eenmaal met pak en zak van de ferry gestapt, propten we onze zakken in een taxi voor een uur durende rit richting Salinas da Margarida. Onderweg werden we overmand door een Braziliaanse groene gordel, ja mannekes, wat een pracht! Eenmaal onze chauffeur Salinas da Margarida binnen reed, werden Eline en ik wat stil. Onze eindbestemming is bereikt en het staat ons precies wel aan. Salinas is een Braziliaans dorp zoals ene uit de boekjes. De kleinen en kleurrijke huisjes, de grote straatkasseien, de nodige palmbomen hier en daar, de spelende kinderen op straat (geen straatkinderen hier te bespeuren) geen pracht en praal maar net de authenticiteit en gastvrijheid spreekt hier voor zich. 

De eerste kennismaking met ons gezin was warm en hartelijk, luxe kent mijn gastgezin niet en dat was toch even verschieten. Buiten een tv, een stereo en een frigo is hier niets elektronisch maar dat boeit niemand. Arm en rijk, iedereen komt hier over de vloer en voelt zich hier thuis. Een leven zonder tijdsbesef, computer, wasmachine, droogkast, strijkijzer, vaatwasser, auto, fiets,.. een unieke ervaring als je het mij vraagt en wij zijn al blij dat we een muskietennet hebben die ons toch een paar uur per dag beschermd van vriend mug, af en toe een Engelstalig nummer uit de stereo horen knallen (ze verstaan hier geen Engels maar ze vinden de melodie leuk) en de liefde en goede zorgen van ons gezin compenseert evengoed alles. Oh wee als we ons in de zon willen zetten wanneer een zonnestraal de wolken verschalkt heeft, of wanneer we onze stappers willen aantrekken om het dorpje of het strand te verkennen, of wanneer we willen afwassen, of wanneer we willen helpen bij het maken van het eten, of wanneer we net als iedereen in de zetel willen eten,.. overbezorgd zijn ze hier wel voor hun 2 meninas (= meisjes) maar volgens hen zijn we nu al deel van de familie en daar doen ze eenmaal alles voor.  

Het huisje waarin we wonen telt officieel 3 inwoners: mama Creo, zus Adrielle en haar 2 jarig dochtertje Habia. Het complete gastgezin bestaat uit mama Creo, zus Adrielle, de broers Jutay, Guileno en Jimmison (die momenteel in België vertoeft), elk  met hun partner en kinderen. Daarnaast lopen neef, nicht, nonkel, kleinkinderen,.. kortom Jan, Piet en pol hier de deur plat, geen minuut stilte is hier al gepasseerd wat om 8uur s ’ochtends toch wennen is. Over het eten valt er trouwens zeker niet te klagen. Het ontbijt bestaat uit koffie (in hun ogen koffie met veel suiker en melk, ik muis daar stiekem af en toe vanonder) of water, een sandwich met boter (kaas of charcuterie is voor mijn gezin een luxeproduct die ze gemiddeld 1 à 2 x per week kopen) en een mango of sinaasappel uit de tuin geplukt. Het middageten is altijd rijst (met of zonder bruinen bonen), patatjes, vis of kip en een paar groentjes. S’ avonds is het hier ofwel terug een sandwich ofwel een variatie op de overschot die we s ’middags aten. Vraag me niet hoeveel soorten verse (letterlijk uit de zee geplukt) vis of krab ik tot nu toe al heb gegeten, ik kan het niet meer bijhouden maar 1 ding is een feit, ik word alsnog een viseter en het eten van mama Creo smaakt me wel!

(De rest van de dagen tot nu toe bestonden uit wakker worden om 8uur door kleine kapoen Habia die staat te schreeuwen of te wenen, veel telenovelles en voetbal kijken op tv en mensen ontmoeten). 

9 november: deden we nog iets zots. We moesten om 4.50u opstaan om met Adrielle en Ula (een neef) naar de markt te gaan om kleren te kopen voor het festival do Marisco die vanaf zaterdag tem dinsdag in Salinas zal plaatsvinden. We nemen om 6.50u de bus richting Nazareth, een kleine 2 uur schommelen in een klein busje langs de mooie en groene natuur, dat hebben we dan ook weer eens meegemaakt. De markt was een ware overrompeling van dolgedraaide Brazilianen die precies de eerste solden meemaken. Gekkenwerk om daar iets moois te vinden die dan nog eens past rond ons (in hun ogen te mager) lijfje. Heb ik toch een shortje en 2 topjes kunnen scoren voor een mooi prijsje van 7 euro. Brasil, I love it!

Ik ga mijn eerste blogbericht bij deze eens afsluiten, ik MOET nu mijn nagels gaan laten lakken (en in principe willen ze hier nog vlechtjes in mijn lokken laten steken maar zover in het integratieproces ben ik nog niet :p) van Adrielle voor het festival van morgen en overigens nog teveel te vertellen. Ik kan het niet allemaal even boeiend neerpennen edoch jullie misschien aan de hand van foto’s toch een beeld schetsen van mijn leventje hier. Woensdag begin ik eindelijk met het bezoeken van de sociale projecten waar ik mijn stage zal lopen. Vanaf dan zal ik, gretig ingesmeerd met de nodige zonnecrème, mijn handen eens uit de mouwen steken en hopelijk mijn Braziliaans Portugees wat beter onder de knie krijgen, spannend!

Beijo! (= kus)
Anouk aka Anouki, Anoki, Anaouk, Noki,..


Hoe herken je nu een Braziliaan(se)?
-zowel tv als stereo zijn in ieder huis een vast item, arm of rijk.
-telenovelles kijken is hier naast voetbal een nationale sport. Een ganse dag staat de buis aan met op iedere zender een telenovelle per uur. Effectief sporten doen ze hier niet of toch alleszins de vrouwen niet (dammit!).
-iemand die er van uitgaat dat er altijd wel iemand extra blijft eten, slapen of het normaal vindt dat er iemand binnenloopt om zonder iets te zeggen een douche te nemen.
-al schreeuwend tegen elkaar edoch gewoon aan het praten zijn (stel je dit voor om 7uur in de ochtend…).
-zowel teen- als vingernagels zijn hier ALTIJD gelakt in eender welk kleur je je kan bedenken, dat kost hier ook amper 10 reais of minder dan 5 euro, een batje!
-Brazilianen douchen meestal s ‘avonds, net voor ze zich fancy opmaken en omkleden om naar naar een plaatselijk feestje te trekken. Evengoed gaan ze volledig dressed up om naar de markt om 5uur, anders is het in bummy-outfit in de zetel.
-Brazilianen kleden zich om een der welke reden zich iedere dag 3 a 4 keer om.
-voor de vrouwen geldt het schoonheidsideaal: een ferme poep, uitpuilende, blote buik en giga-borsten in geen of een veel te kleine beha.

Hoe herken je een buitenlander in Brazilië?
-iemand die verwonderd kijkt wanneer er 3 of 4 nootjes uit een pindanoot tevoorschijn komen ipv 2!
-iemand die in het openbaar zijn neus snuit en niet doorheeft dat dit in Brazilië een hygiënische flater is.
-iemand die zich toch niet helemaal veilig voelt in een auto, taxi, mini-bus,.. wegpiraten!
-iemand die, ondanks het smeren van muggenmelk, iedere dag 10 verse muggenbeten kan tellen. (Yep, that’s me!)
-iemand die zich maar 1 keer per dag doucht, dan nog eens in de ochtend en zijn haar om de 2 dagen wast. (Brazilianen douchen zich gemiddeld 2 keer per dag en steken alleen hun hoofd onder de kraan om zich te verfrissen, al helemaal niet om het te wassen met koud water).
-iemand die het wc papier IN de wc gooit en niet in het emmer ERNAAST. (Anders verstoppen de buizen hier om de een of andere reden).
-iemand die de koude douche op eender welk uur van de dag maar niet gewoon geraakt.
-iemand die zich de ogen uit zijn hoofd kijkt bij het vragen van een pint en een liter (lekker) bier in een fles voorgeschoteld krijgt voor amper 4 reais (= ongeveer 1.80 euro)!
-iemand die maar 1gsm heeft. (In Brazilië heeft men gemiddeld 3 à 4 gsm’s of simkaartjes omdat men met 1 simkaartje enkel kan bellen binnen één deelstaat).