woensdag 29 februari 2012

Nosso carnaval em Salvador, maravilhosa!

Wekenlang werd er afgeteld naar wat men hier noemt ‘de onofficiele Braziliaanse oudejaarsfeestdagen’. Salvador, Rio de Janeiro, Sao Paolo en Recife werden donderdag 16 februari wakker met enorme carnavalvlinders in de buik. Ook ik voelde de kriebels in mijn buik, al bleek het achteraf de griepvirusjes van onze kleine snotter Habia te zijn, het liefeke deelt écht alles! :)

Aangezien carnaval vieren in Salvador een overweldigende drukte met zich meebrengt en jammergenoeg ook de nodige porties geweld en overvallen, besloten mama Creor, Eline en ik om zaterdag en zondag in ons dorp te proeven van de carnavalsfeer en enkel de laatste twee carnavalsdagen (maandag en dinsdag; carnaval telt 6 dagen in Salvador) met onze rastanonkel Pakinha richting feeststad Salvador te trekken. Laat me zeggen dat in Salinas de carnavalsgekte zich beperkte tot enkele mannen die zich in vrouwenkleren hulden, kinderen met een masker op en s’avonds dik feest op de praca. Zus Driele besloot een extra toets te geven aan de carnavalsdagen en Alyssia op 18 februari ter wereld te brengen. Een iniminimensje met véél zwart, krullend haar, grote, donkere ogen en een mokkavelletje, eentje recht uit de boekjes en overduidelijk het kleine zusje van trotse Habia.

Terug naar carnaval, even kort schetsen:
Bloco is een stoetwagen. Vergeet het Blankebergse beeld van een carnavalswagen met confetti, toeters en bellen. Hier gaat om populaire zangers, zangeressen en banden die het carnavalsfeest tot zijn maximumlimiet brengen. Feestvierders lopen zoals kippen in een ren binnen de koorden, voor of achter een bloco en gekleed in een ‘abada’.

 
Abada is het toegangsticket om binnen de koorden van een bloco te mogen meewandelen, -dansen, -zingen, -feesten,… (enkel mogelijk in Salvador en Recife, in Rio de Janeiro en Sao Paolo betaal je om toeschouwer te mogen zijn) en bestaat in ons geval uit een rode broek en een shirt van Bob Marley. Afhankelijk van de populariteit van de zanger(es) kost deze al dan niet stukken van mensen. Lees: 1000 reas voor Ivete Sangalo (dé ster van Brazilië), 100 reas voor Bloco Afro (onze bloco) en naar het schijnt een ferm batje. 


 Pipoca zijn de mensen die niets betalen en ook geen abada dragen. Zij staan langs de kant van de weg en zien alle verschillende bloco’s passeren. Bij deze bevestig ik: niet de meest safe-option om carnaval te vieren in Salvador.

Maandagavond 20 februari trokken we (oude rastaman, rastaman, rastavrouw, Pakinha, Eline en ik) onze schoenen (Havaianes waren een totally no-go) en abada aan en reisden we een uur met de bus langs het mooie (!) strand van Itapuᾶ (voorstad van Salvador) richting Pelourinho (oude stadsgedeelte van Salvador) waar duizenden mensen samentroepten om daar onvergetelijke carnavalsavonden (want carnaval gaat pas van start rond 15u-16u en komt pas echt tot leven bij avondval) te beleven. Onderweg werden we opgehouden door een ongeluk waarbij een auto nogal ongelukkig in aanraking was gekomen met een bus. Om de details te besparen, de inzittende van de wagen bleek na enige tijd alsnog een teken van leven te tonen en wij konden met een gerust hart onze tocht verder zetten richting wildernis.

De wildernis
We kwamen toe in een MENIGTE van jewelste. Mijn ogen wisten niet waar eerst te kijken. Ik had alles willen filmen en van foto’s willen nemen om de pracht en praal te pakken te krijgen maar mijn fototoestel is om de één of andere manier niet volledig bestendig tegen duisternis in combinatie met felle kleuren en lichtschakeringen, tedju! Edoch is alles voor eeuwig vastgelegd in mijn hart en gedachten en voor jullie op youtube ;).

Onze rastavrienden ontpopten zich tot ware bodyguards en sleurden ons letterlijk door de massa richting onze Bloco MUZENZA do REGGAE (is een onderdeel van Bloco Afro en is geïnspireerd op de Afro-Jamaicaanse cultuur en wordt volgens vele Afro’s bewust als één van de laatste bloco’s gezet in de stoet..). Aangezien we lid waren van de Afro-feest-gemeenschap, wat wel best een bijzonder gevoel gaf, en carnaval in Salvador GIGANTISCH groot is, hebben we jammergenoeg niet veel van de andere Bloco’s gezien buiten de sloebers van Bloco Filhos de Gandy (lees: mannen in blauw in witte klederdracht die parfum spuiten en blauw-witte kettingen dragen om die uiteindelijk aan een meisje te schenken in ruil voor een kus op de mond, maar dat is weer een ander verhaal) en in de verte Saiddy Bamba en Olodum. Desalniettemin: machtige kleren, felle kleuren, uitbundige zielen en opzwepende afro- en reggae muziek waren twee avonden lang mijn feest- en thuisbasis. Eventjes kreeg ik af te rekenen met een glazige blik, met mijn twee Belgische voetjes stond ik zowaar IN de BRAZILIAANSE carnavalsgekte, wie droomt er daar niet ooit eens van? 

Aangezien de ‘oudejaarsfeestdagen’ achter de rug zijn, ik terug in mijn rustige en vetrouwde Salinas vertoef, de blaren op mijn tere voeten genezen zijn en de bacterieën en vermoeidheid bijna uit de kleren verdwenen zijn, is het nieuwe jaar nu onofficieel van start gegaan mét een uurverschil van 4uur. De sociale projecten openen stilletjes aan terug hun deuren en het Braziliaanse levensritme wordt een versnelling(etje) hoger gezet. De driedaagse van de zogenaamde ‘pedagogische week’ kent zijn aanvang en is een aanzet tot het heropenen van de scholen op 5 maart met de nodige aandacht voor de gezondheid en welzijn van de kinderen. Toen de namen Paulo Freire en Jean Jeacque Rousseau de revue passeerden, ging ik toch bijna lopen voor de déjà-vu van de Gentse schoolbanken! :D

Om het ‘nieuwe’ jaar helemaal KNALLEND in te zetten, ga ik er twee weken op uit met mijn oudjes. Daarna gaat mijn serieuze leventje als (extra) juf voor de alfabetisering van kinderen in school Valdemar, van start. Ik denk dat 2012 voor mij alvast niet meer stuk kan!

Um beijo gentes!

x