woensdag 2 mei 2012

Met een lach en een traan…


Schrijft mijn pen zijn laatste woorden
Dansend
Op de koord van genoegelijk geluk
Zwevend
Op de schaduwlijn van zoete tranen
Gezegend


DIKKE MERCI aan allen die mij digitale krabbels stuurden en de postman werk bezorgden (al zijn er jammergenoeg velen verloren gegaan tijdens de grote oversteek), aan degene die mijn schrijfels trouw en ontrouw gelezen hebben maar vooral BEDANKT aan mijn ouders om mij de kans te geven deze prachtige en onvergetelijke ervaring te mogen beleven!

Tot over enkele dagen voor meer Braziliaanse verhalen bij een stevige pint, een jolig feestje, een strak frisbeetoernooi, een skypemomentje,…

gewoon TOT ZEER SNEL !

x

maandag 16 april 2012

Mijn nieuwe stageplaats!


Wie dacht dat ik alleen maar genoot van het mooie weer en de toerist uithing in het land der Vreugde, heeft het aardig mis!

Na de meer dan zalige reis met mijn ouders, wou ik er nog zes weken een keiharde lap op geven op mijn nieuwe stageplaats school Municipal Professor Valdemar Alvez Menezes. Maar ‘Brasil zou den Brasil’ niet zijn mocht ‘schrijf eerst een brief naar de gemeente (nee, dat konden ze niet VOOR de reis vertellen) en kom dan over vijf dagen eens terug voor je goedkeuring’, een kleine drie weken geworden zijn. Aldus heb ik opnieuw drie weken ravotten en brielen op de PETI (en ondertussen de deur platlopen van het secretariaat van educatie) in de kleren zitten en loop ik sinds een week stage op de school, de aanhouder WINT!

De Braziliaanse leerlingen gaan ofwel in de ochtend ofwel in de namiddag naar school, idem voor de ‘professora’s’ (‘leerkrachten’). Aangezien ik drie weken gemist heb, heb ik er echter niets beter op gevonden om zowel in de ochtend ALS in de namiddag bij te springen als extra juf. Ohja, je kan het waarschijnlijk al bedenken: ze verklaarden mij hier letterlijk ZOT. Na een week moet ik hen toch een beetje gelijk geven dat het best een heftige bedoening is, maar misschien is mijn leventje hier momenteel ook redelijk vol geboekt J.

Mijn weekdag ziet er als volgt uit:
Mijn wekker (Ik moet plots terug de wekker zetten!) gaat af om 6.40u, dan begint het ‘gevecht’ voor de douche want ook sloeber Habia gaat tegenwoordig in de ochtend naar school. Met een beetje geluk ben ik rond 7uur uit de douche, hijs ik mijn in een jeans (!) en ‘snel’ ik om brood (lees: verse, langwerpige sandwich of pistole) bij de kruidenier om de hoek. Om 7.15u is het zover, een kleine 10 minuten snelwandelen richting de school. Snelwandelen is wel het juiste woord want om 7uur is het hier al goed zweten in een jeans! Van 7.30u tot 11.30u help ik in de klas van 8-13 jarigen (ja, dat is 1 klas van 22 leerlingen waarvan er SLECHTS vier 8 of 9 jarigen zijn, de rest zijn ‘dubbelaars’). Dan snel naar huis om mama Creor een beetje op te jagen met het middageten want om 12.40u gaat mijn nieuwe snelwandeltocht alweer van start. Van 13u tot 17u help ik 27 kapoenen van 6-7 jaar leren lezen en schrijven (het leren potloden slijpen met een breekmes behoort ook tot één van mijn taken). Doordat de kinderen uit verschillende kleuterscholen komen en niet alle ouders hun kind thuis stimuleren tot de alfabetisering, is het niveauverschil tussen de kinderen nu al GIGANTISCH groot! Je kan het al raden, een aardig (vermoeiend) klusje voor de juf om het ene kind te helpen leren tellen tot vijf en het andere kind te helpen leren lezen. Maar wanneer ze trots afkomen gelopen met hun schriftje en volluit ‘tia’ (‘tante’, want mijn naam is duidelijk te moeilijk voor hen) schreeuwen, weet ik wel dat ik hier op mijn juiste stageplaats zit. 

Op maandag-, woensdag- en vrijdagavond trek ik sinds kort rond 17.30u naar de gym van een vriend. Lees: een veel te kleine ruimte met teveel mensen en GEEN ventilator: gegarandeerd na 5minuten zweten geblazen (maak maar een rekensommetje na een uur..). Na een uurtje is het wel welletjes geweest en ga ik samen met Eline nog steeds naar de avondles informatica met broer Gileno. Lees: met onze aanwezigheid entertainen we de helft van de klas aka onze vrienden. Op dinsdag- en donderdagavond is 
de avondactiviteit een fietstocht richting de capoeirales. Sinds kort ben ik officieel een ‘capoerista’ die naar de naam ‘pinauna’ luistert (ik ben van de naam: ‘gringa’ = ‘buitenlandse’ af, juij!) en staat mijn doop gepland op 24 april, JEIJ!. Tussendoor probeer ik hier en daar nog een gaatje te vinden om wat te kleuren, knippen, plakken, schilderen,..  aan mijn alfabetiserings-spellendoos voor mijn pagadders van 6-7 jaar (een onderdeel van mijn bachelorproef). Als ik na dit alles nog wat tijd over heb, probeer ik de laatste beelden van de (nieuwe en mooie) telenovella ‘Avenida  Brasil’ mee te pikken om daarna rond 22.30u mijn oogjes te sluiten.


Ondertussen wordt er hier al vollop gepraat over afscheidscadeau’tjes, laatste barbecue’s of feestjes maar daar heb ik nog geen oren naar. De tijd kort snel maar nog 18 dagen vollebak gaan en vooral GENIETEN!

Tchau!
x




vrijdag 30 maart 2012

Brazilië in een notendop: het reisverhaal!

Een nieuw mailtje, zoveel te vertellen, waar begin ik..
Misschien met te vertellen dat met mij nog steeds alles zeer goed gaat hier in hete land der vreugde. De reis verdiende de stempel WOOOOOOOOWIEEE en ik ga er nu nog 5 weken een keiharde lap op geven want voor je het weet sta ik terug voor jullie neus!
Nu moet ik eens diep gaan graven in mijn geheugen om me de chronologische volgorde van onze bangelijke trip te herinneren want twee weken lang aperitieven met één of twee of .. CAIPIRINHA’S (de nationale cocktail met limoen en cachaça, mmm) of een SKOL (de nationale biermarchand) in de hand, gaan je hersencelletjes toch sneller aantasten dan je denkt :).

Met kleine oogjes en wat kriebels in de buik zat ik op 6 maart, lekker vroeg in de ochtend, op de luchthaven van Salvador te wachten op mijn vlieger richting het zuidelijke Rio de Janeiro. Na een twee uur durende vlucht boven Braziliaanse grond, volgde ik de raad op van Jan, Piet en Pol en nam al snel een  gekende gele taxi richting het strand van Copacabana. Hop en weg waren we! Eenmaal aangekomen op de dijk van Copacabana, stopte meneer de taxichauffeur voor een POEPCHIQUE hotel (een paar hotels naast het alom bekende Copacabana Palace Hotel, jawel). Terwijl mijn portier werd opengedaan door een glimlachend manneke in deftig pak, trok een ander de koffer open. Bij het aantreffen van een trekrugzak waren de arme stakkers even hun kluts kwijt, tha een blik om NOOIT meer te vergeten! Na een liefelijke glimlach van mijn teweeg en een vrolijke ‘bom dia!’, mocht ik met mijn rugzak het hotel in op zoek naar peppi en kokki (akka mijn ouders). Ik moet er  waarschijnlijk niet bij vertellen dat iedereen me nogal aangaapte alsof ik een verdwaalde toerist was op zoek naar een hostel i.p.v. een hotel. Anyway, ik zette mijn zoektocht in het hotel duchtig verder edoch belandde al snel terug bij de receptie, geen Belg te vinden! 15 minuten later zie ik peppie en kokkie aan de andere kant van de glazen deur passeren en verdwaasd kijken naar de gevel van het hotel. Ik dacht: “die hebben hun kinneke lief gespot”, maar niets was minder waar. Ogen vol ongeloof keken me aan toen ik plots in de deuropening verscheen van hun hotel (om dan maar te zwijgen over diezelfde mannekes in hun strak pak die mij moesten verwittigen dat ik tussen de schuifdeur zou blijven steken als ik daar bleef staan, hahaha!). De vakantie was alvast goed ingezet!
Na een verfrissend aperitiefje aan het strand en de eerste wilde verhalen, vertrokken we die middag nog met een jeep en persoonlijke Engelstalige gids richting het gigantische Christus beeld, ja MANNEKES, het weer zat ons mee want wat een uitzicht! Iedereen wrong zich (letterlijk en figuurlijk) in allerlei bochten en hoeken om het fameuze beeld op een foto te krijgen, een uitdaging gegarandeerd! De volgende ochtend, na een ontbijt om meer dan gewoon ‘U’ tegen te zeggen én met zicht op zee, reed onze jeep richting Sugerloaf ofte de Suikerbroodberg. Na een tochtje met het kabelliftje, kwamen we aan op de top van een berg dat aldus moest lijken op ‘brood met een berg suiker’ (de Braziliaan die die naam bedacht heeft moet volgens mij toch ook ergens anders gezeten hebben met zijn gedachten). Onder de brandende zon lachte ons opnieuw een IDYLLISCH uitzicht toe. Eenmaal terug met de voetjes op de begane en hete grond, reed onze jeeper, richting het Tijucana-woud waar (zoals de naam het al doet verraden) een woud en een klein watervalletje te spotten viel. Onze laatste Rio-dag bestond uit het bezoeken van de Village Botanique, een park van ik-weet-niet-meer-hoeveel-hectare-groot en ik–weet-niet-meer-hoeveel-verschillende-en-kleurrijke soorten bloemen, plantjes, bomen en beestjes. Daar zou ik wel eens in willen in verdwaald lopen!
Na een stevig ontbijt in Rio en ondertussen al wat zeer in de buik van gulzigheid, stapten we de vlieger op richting de watervallen van Iguaçu. Alvorens we ons lieten overweldigen door de kracht en pracht van de watervallen, lieten we ons varen op de Parana rivier richting het woud op zoek naar kaaimannen, toekans, aapjes en ander wildleven, ZALIG! Met de stapschoenen aan, de verrekijker in de ene hand en de kodak in de andere, je had ons moeten zien gaan tussen de bamboe!
De watervallen op zich, dat valt niet te verwoorden noch de INDRUKWEKKENDHEID van zo’n beestige massa water op beeld te krijgen. Oog in oog stonden we met één van de zeven wereldwonderen, Moeder Natuur is volgens mij toch een ZOT WIJF ze! Met de auto trokken we de dag erna de grens over richting de Argentijnse kant van de watervallen. Met een motorboot vaarden we letterlijk tot IN de voet van de watervallen, KLETSNAT waren we maar nog nooit was het zo de MAX om bakken water over je heen te krijgen (en zo snel terug op te drogen)! De volgende keer dat de Belgische hemel zijn sluizen optrekt, probeer je in te beelden dat zo’n kolossale waterval zijn miljarden regendruppels over je heen spuwt, ik geef je het op een blaadje: spontane glimlachen gegarandeerd! Conclusie: Iguacu, een ECHTE AANRADER voor het ‘to do’ lijstje!
Na Iguaçu volgde een langdurige trip (vliegtuig in, vliegtuig uit x 3) met als eindbestemming Pantanal alias ‘het ongerepte Amazone’. Aangezien ik eerder op safari in Iguaçu (maar) 7 kleine kaaimannekes had kunnen gadeslaan, had onze watervallen-gids de belofte gemaakt veel kaaimannen te kunnen zien tijdens het COWBOY-leven van de Pantanal. Omdat het regenseizoen net begonnen was in de Pantanal (of dat toch zou moeten zijn maar in werkelijkheid niet zo was), werd verondersteld dat een jeep de moerasgebieden niet zou kunnen trotseren en werd een vliegtuigje ingezet (= vlieger 3) om de wanna-be-cowboys naar hun destinatie te brengen. De moppentapper in mij kwam al  naar boven bij de gedachte dat we als SUPER STARS met een privéjet zouden aankomen in onze hostel in ‘het hol van Pluto’. Enkele uurtjes later bleken mijn gedachte te kloppen: een sportvliegtuigje stond ons (en alleen ons!) op te wachten in Campo Grande, we GIERDEN het echt uit!
Onder geronk van ons sportvliegtuigje vlogen we over hectares woud en water, wederom een GRANDIOOS gevoel! We landen naast onze fazenda (= boerderij aka hostel) Barra Mansa en werden opgewacht door super vriendelijke mensen (aka échte cowboy’s die nog eens goed kunnen koken ook!) met jawel: een witte JEEP! Die namiddag nog gingen we met een boot de Rio Negro op. Ik stapte nog niet in het bootje of jawel kaaiman numero 1 lag al op me te wachten met zijn koppeke boven de watervlakte, WAUW! Na drie dagen te vertoeven aan een waterkant van de Pantanal en de kaaimannen te benaderen tot op een meter, was kaaiman numero 175 al wat minder boeiend om te spotten J. Het aantal kleurrijke vogels, papegaaien, ooievaars, parkieten en andere vliegende beesten (inclusief muggen!) heb ik eveneens niet op één hand kunnen tellen want het waren me er wel een PAKJE!
De volgende ochtenden ging de wekker steeds af om 5.00u. VROEG DAG! Ontbijten bij het ochtendrood en het horen van de eerste vogelgezangen, deed de pijn en smart van het vroege opstaan al snel vergeten. Tussen 10uur en 16uur verplichte SIESTA-TIME: heerlijk eten, wat slaap in halen bij de airco op de kamer (37 graden: check!) of relaxen in een hangmat met een boek in de hand (en de nodige muggenmelk), ik heb toch al lastigere tijden gekend! Op het programma stonden:
-een ochtendwandeling met de stappers aan en verrekijker in de aanslag.
-paardrijden: vanop mijn paard maakte ik (maar vooral mijn paard) van wel heel dichtbij kennis met een kleine anaconda (lees: 2 meter). Cowboy Manuel was GELUKKIG snel bij de pinken om het lief diertje de andere kant op te sturen anders had deze rakker eens kunnen proeven van het Pantanal water naast een op hol geslagen paard).
-vissen vanuit een bootje: al snel bengelden er PIRANHA’S aan onze haak en hadden we de pret van ons leven! 3 PIRANHA’s en een PACU later was ik zeker de beste visser van de boot maar met de liefde voor de natuur en onder toeziend oog van cowboy Flavio, gooiden we de vleesetende vretertjes maar snel terug in hun sop.
-een jeeptocht in de donkere jungle met ‘ the spotlight on’ (het lied ‘met de jeep door het oerwoud’ werd spontaan ingezet) met als eindbestemming een aperitiefje bij ondergaande zon (en onder  begeleiding van 2 vossen).
Een verlangenslijstje voor het vinden van speciale beestjes werd opgesteld aan het begin van ons Pantanal-avontuur. Al snel bleken aapjes en de miereneter nogal te snel te zijn voor onze ochtendbenen maar desalniettemin hebben we tientallen toekans en andere vliegende soortgenoten, vossen, herten, wilde paarden, boho’s capybara’s, tapirren, kaaimannen, herten,.. in hun biotoop kunnen aantreffen. Verblijven in een huiselijke sfeer met een caipirinha in de hand, lekker (typisch) eten, een vrolijk cowboymuziekje op de achtergrond, volledig back to basic en meegenieten van de liefde voor de natuur (inclusief het enorme aanbod aan muggenbeten)? BARRA MANSA in PANTANAL, om nooit meer te vergeten!
De volgende stop: een SUPER GEZELLIG edoch kleine pousada in het hartje van de Pelourinho, het kleurrijke hartje van Salvador ofte ‘de zwarte parel van Brazilië’! Na een heerlijke Bahiaanse maaltijd, trok ik met mijn oudjes de kleine straatjes in waar al snel de portemonnee (van de papa ;) ) meerdere malen bovenkwam (ik zou mezelf niet zijn mocht ik niet vallen voor een paar (x 5) nieuwe oorringen). De avond eindigde in een minuscuul straatje waar een sambabandje ongeremd aan het spelen was en wat harige mannen ‘de dansvloer’ trachtten onveilig te maken met wat mislukte samba-moves, HILARISCH!  
Slechts één avond en een vroege, verplichte ontbijt op bed (de pousada was écht zo klein  J ) later, trokken alweer met pak en zak op weg naar de ferry richting mijn tweede thuis: SALINAS DA MARGARIDA. De ontmoeting van mijn witte oudjes met mijn zwarte mama en familie ging gepaard met de nodige emoties (kapoenen Habia en Nicolas zorgden met hun ganse lijfje voor het gezonde emo-evenwicht). Genieten van de Bahiaanse keuken (aka mocqueca), de sfeer opsnuiven van een klein en intiem vissersdorpje waar niemand onbekend is, leren mariscarren aan de zee met mama Creor, relaxen op onze dijk bij een caipirinha en onder de bakkende zon, proeven van acarajé en lambreta’s, kennis maken met Jan, Piet en Pol,… tijd was tekort om met onze voetjes op de waterlijn van naburige mooie, witte en verlaten strandjes te wandelen en weg te dromen over wat nog komen zal...

woensdag 29 februari 2012

Nosso carnaval em Salvador, maravilhosa!

Wekenlang werd er afgeteld naar wat men hier noemt ‘de onofficiele Braziliaanse oudejaarsfeestdagen’. Salvador, Rio de Janeiro, Sao Paolo en Recife werden donderdag 16 februari wakker met enorme carnavalvlinders in de buik. Ook ik voelde de kriebels in mijn buik, al bleek het achteraf de griepvirusjes van onze kleine snotter Habia te zijn, het liefeke deelt écht alles! :)

Aangezien carnaval vieren in Salvador een overweldigende drukte met zich meebrengt en jammergenoeg ook de nodige porties geweld en overvallen, besloten mama Creor, Eline en ik om zaterdag en zondag in ons dorp te proeven van de carnavalsfeer en enkel de laatste twee carnavalsdagen (maandag en dinsdag; carnaval telt 6 dagen in Salvador) met onze rastanonkel Pakinha richting feeststad Salvador te trekken. Laat me zeggen dat in Salinas de carnavalsgekte zich beperkte tot enkele mannen die zich in vrouwenkleren hulden, kinderen met een masker op en s’avonds dik feest op de praca. Zus Driele besloot een extra toets te geven aan de carnavalsdagen en Alyssia op 18 februari ter wereld te brengen. Een iniminimensje met véél zwart, krullend haar, grote, donkere ogen en een mokkavelletje, eentje recht uit de boekjes en overduidelijk het kleine zusje van trotse Habia.

Terug naar carnaval, even kort schetsen:
Bloco is een stoetwagen. Vergeet het Blankebergse beeld van een carnavalswagen met confetti, toeters en bellen. Hier gaat om populaire zangers, zangeressen en banden die het carnavalsfeest tot zijn maximumlimiet brengen. Feestvierders lopen zoals kippen in een ren binnen de koorden, voor of achter een bloco en gekleed in een ‘abada’.

 
Abada is het toegangsticket om binnen de koorden van een bloco te mogen meewandelen, -dansen, -zingen, -feesten,… (enkel mogelijk in Salvador en Recife, in Rio de Janeiro en Sao Paolo betaal je om toeschouwer te mogen zijn) en bestaat in ons geval uit een rode broek en een shirt van Bob Marley. Afhankelijk van de populariteit van de zanger(es) kost deze al dan niet stukken van mensen. Lees: 1000 reas voor Ivete Sangalo (dé ster van Brazilië), 100 reas voor Bloco Afro (onze bloco) en naar het schijnt een ferm batje. 


 Pipoca zijn de mensen die niets betalen en ook geen abada dragen. Zij staan langs de kant van de weg en zien alle verschillende bloco’s passeren. Bij deze bevestig ik: niet de meest safe-option om carnaval te vieren in Salvador.

Maandagavond 20 februari trokken we (oude rastaman, rastaman, rastavrouw, Pakinha, Eline en ik) onze schoenen (Havaianes waren een totally no-go) en abada aan en reisden we een uur met de bus langs het mooie (!) strand van Itapuᾶ (voorstad van Salvador) richting Pelourinho (oude stadsgedeelte van Salvador) waar duizenden mensen samentroepten om daar onvergetelijke carnavalsavonden (want carnaval gaat pas van start rond 15u-16u en komt pas echt tot leven bij avondval) te beleven. Onderweg werden we opgehouden door een ongeluk waarbij een auto nogal ongelukkig in aanraking was gekomen met een bus. Om de details te besparen, de inzittende van de wagen bleek na enige tijd alsnog een teken van leven te tonen en wij konden met een gerust hart onze tocht verder zetten richting wildernis.

De wildernis
We kwamen toe in een MENIGTE van jewelste. Mijn ogen wisten niet waar eerst te kijken. Ik had alles willen filmen en van foto’s willen nemen om de pracht en praal te pakken te krijgen maar mijn fototoestel is om de één of andere manier niet volledig bestendig tegen duisternis in combinatie met felle kleuren en lichtschakeringen, tedju! Edoch is alles voor eeuwig vastgelegd in mijn hart en gedachten en voor jullie op youtube ;).

Onze rastavrienden ontpopten zich tot ware bodyguards en sleurden ons letterlijk door de massa richting onze Bloco MUZENZA do REGGAE (is een onderdeel van Bloco Afro en is geïnspireerd op de Afro-Jamaicaanse cultuur en wordt volgens vele Afro’s bewust als één van de laatste bloco’s gezet in de stoet..). Aangezien we lid waren van de Afro-feest-gemeenschap, wat wel best een bijzonder gevoel gaf, en carnaval in Salvador GIGANTISCH groot is, hebben we jammergenoeg niet veel van de andere Bloco’s gezien buiten de sloebers van Bloco Filhos de Gandy (lees: mannen in blauw in witte klederdracht die parfum spuiten en blauw-witte kettingen dragen om die uiteindelijk aan een meisje te schenken in ruil voor een kus op de mond, maar dat is weer een ander verhaal) en in de verte Saiddy Bamba en Olodum. Desalniettemin: machtige kleren, felle kleuren, uitbundige zielen en opzwepende afro- en reggae muziek waren twee avonden lang mijn feest- en thuisbasis. Eventjes kreeg ik af te rekenen met een glazige blik, met mijn twee Belgische voetjes stond ik zowaar IN de BRAZILIAANSE carnavalsgekte, wie droomt er daar niet ooit eens van? 

Aangezien de ‘oudejaarsfeestdagen’ achter de rug zijn, ik terug in mijn rustige en vetrouwde Salinas vertoef, de blaren op mijn tere voeten genezen zijn en de bacterieën en vermoeidheid bijna uit de kleren verdwenen zijn, is het nieuwe jaar nu onofficieel van start gegaan mét een uurverschil van 4uur. De sociale projecten openen stilletjes aan terug hun deuren en het Braziliaanse levensritme wordt een versnelling(etje) hoger gezet. De driedaagse van de zogenaamde ‘pedagogische week’ kent zijn aanvang en is een aanzet tot het heropenen van de scholen op 5 maart met de nodige aandacht voor de gezondheid en welzijn van de kinderen. Toen de namen Paulo Freire en Jean Jeacque Rousseau de revue passeerden, ging ik toch bijna lopen voor de déjà-vu van de Gentse schoolbanken! :D

Om het ‘nieuwe’ jaar helemaal KNALLEND in te zetten, ga ik er twee weken op uit met mijn oudjes. Daarna gaat mijn serieuze leventje als (extra) juf voor de alfabetisering van kinderen in school Valdemar, van start. Ik denk dat 2012 voor mij alvast niet meer stuk kan!

Um beijo gentes!

x

vrijdag 20 januari 2012

januari 2012 = 32 graden? Check!

Al werken we ons momenteel niet te pletter (het is hier zomervakantie), toch is er iedere dag hier wel iets te beleven. Vandaar dat dit blogbericht even op zich liet wachten. Mijn excuses trouwe lezers!
30 december: trouw Lien en Gula
Een korte schets: 5jaar geleden liep ook Lien haar inleefstage in Salinas en leerde daar de Braziliaan van haar leven kennen, genaamd Ihangrydy (duidelijk te moeilijk, aldus Gula voor de vrienden). 2jaar geleden besloten ze in België te trouwen om op de voorlaatste dag van 2011 alsnog hun trouwbelofte ook in het Braziliaans te laten optekenen. Romantisch, toch?
Volgens de uitnodiging begon de ceremonie om 19u in een kerk, in werkelijkheid begon het met een vetraging van een kleine 2uur in een schooltje. Eline en ik, ondertussen halve Brasileiras, ruilden om 19.30u (weliswaar na onze telenovella, prioriteiten moeten nu eenmaal gesteld worden) onze havaianas in voor een stel pumps. Vijf minuten uitgedost wandelen en kasseistenen trotseren moest ons nu wel lukken, dachten we. Een blaar en zere voeten werden snel een feit nog voor we de dansvloer bereikt hadden. Soit, bij aankomst zagen we enkel onze blanke vrienden op de stoep staan (Eline en ik gniffelden stiekem, we waren de stiptheid van de Belgen al een beetje vergeten), de stoelen ingepakt voor de deur en de rode loper nog opgerold. We besloten al snel een stoel ter hand te nemen en te wachten op de bruid, bruidegom en de andere genodigden. Tijd verstreek terwijl een motor op en af reed met (om 20u) de muzikanten, hun instrumenten, de bruidstaart,.. achterop, de pastoor zijn intrede pas maakte om 20.30u en onder goedkeurend oog van de bruidegom de rode loper liet ontrollen. Ondertussen zat Lien nog steeds ergens in een kamertje ongeduldig te wachten op de arm van haar schoonvader. De Belgen snapten er weliswaar niets van maar 'hey, welcome to Brasil!' Na een snelle blik op de lijst der uitgenodigden ('Eline en Anuki', mijn naam blijft toch zorgen voor hilarische taferelen), mochten we de batistische viering, gekleed in blauw en wit zoals de bruid, binnentreden. Startschot: 21u en was kort en krachtig. Tijdens het feest zorgde een life bandje voor de sfeer, de nodige danspasjes en capoeiramoves (nee, ik heb mij er niet aan gewaagd, ik zou nogal een figuur slaan), werden er hapjes en cervejas rondgedragen of kon je je smijten op de heerlijke caipirinha's. Ondanks de vele aanbiedingen, is een Braziliaans-Belgische trouw alsnog niet voor mij weggelegd.
31 december: Reveillon (= Oudjaarsavond)
Wat een luilekker dagje moest worden, kreeg al snel een andere wending. Na een korte nacht werden we opgebeld door de 2 studentes die hun stage lopen in Tocantins (midden Brazilië), ze waren op doorreis en wouden even binnenvallen op ons schiereiland voor wat zon-zee-strand. 1 adres: Salinas da Margarida! We lieten hen kennis maken met ons gezin, aten pizza (om vooral niet mee te doen aan het laten kennismaken van een culineair streekgerecht :D) op de ponte en kletsten wat bij met een pintje bier in de hand. 3uur later moesten we jammergenoeg al terug afscheid nemen maar we beloofden dat ook wij snel eens ons dorpje zouden inruilen om paar dagjes van hun stadsleven te gaan proeven.


S'avonds was het aftellen geblazen. Rond 21u Braziliaanse tijd wenste ik mijn allerliefste Belgjes een gelukkig nieuwjaar om zelf rond 23u, uitgedost in het wit, richting de ponte te trekken: oudjaar in Brazilië, woehoe! Eenmaal daar aangekomen konden Eline en ik onze ogen niet geloven, zoveel (blank) volk! Braziliaanse toeristen die naar Salinas afreizen om de feestdagen in alle rust en vrede te vieren werd ons al snel toegefluisterd. Er speelde een band, er was (veel) vuurwerk, bier én coctails. Alle ingrediënten voor een stevig feestje! Zoals stiekem een beetje gehoopt, was het geen wild feest met onze voetjes in het zand maar wel eentje met onze slippers aan op de dijk. Enkele jaren geleden is hier een ernstig ongeluk gebeurd met het vuurwerk op strand waardoor het feestgedreun zich moet beperken tot de ponte. Jammer maar daarom niet minder leuk!

01-12 januari:
Bestonden uit: VAKANTIE! Feest van de vissers aan de Bomba (ons klein strand), een middagje wegdromen aan het prachtige Barra do Paraguaçu (lees: tropisch klimaat, verlaten strand, wit zand, blauw zeewater, palmbomen, prachtige rotsen,.. moet ik nog meer vertellen?), pintjes drinken met vrienden op de praca of op de ponte, zwemmen in de zee, mijn eerste capoeirales (AUW, mijn teer rugje!), het dagelijks eten van een verse mango uit de tuin, het trouw volgen van onze telenovella (intriges ten top!), van de mama te horen krijgen dat ik het lichaam heb van een Braziliaanse (lees: stevige benen en een poep, ik zal dit maar als een compliment aanschouwen), het voor de zoveelste keer duidelijk maken dat mijn frisbeeshorten GEEN voetbalshorten zijn en ik eveneens GEEN voetbal speel, de eerste kennismaking met een evangelische misviering, het bijwonen van een batistisch doopselfeest, het aftellen naar 09 januari voor mijn vertrek naar Salvador,..

12-15 december: tripje naar Salvador da Bahia
Je leest het goed: pas 12 januari heb ik mijn rustig schiereilandje ingeruild voor de grote (12 miljoen inwoners) en drukke stad: Salvador da Bahia. Brazilianen, het zijn toch sloebers als het op plannen en afspreken aankomt! Vier dagen lang trok ik met Nina, Graze, Ana de wijde wereld in. Nog voor ons vertrek werd ik gedoopt tot Loira = blond. Nee, de Braziliaanse zonnestralen hebben mijn manen niet plots omgetoverd tot goudlokjes maar ik heb nu eenmaal geen afrokapsel. Pelourinho (oude stadsgedeelte en place to be voor de feestjes), Bonfim (religieus feest waarbij 7 km gewandeld wordt onder begeleiding van blocos muziek naar de kerk van Bonfim én terug, bij 32 graden jawel), shoppingscenter mét indoor schaatsbaan, idyllische plekjes maar ook de sloppenwijken passeerden de reveu: Salvador heeft duidelijk 2 gezichten maar smaakt naar meer!

Vanaf volgende week gaan we terug aan de slag en dan zit ons luilekker leventje er weer (eventjes) op. Maar meer toeristische uitstapjes volgen dus be prepared voor meer jaloersmakende berichten! :)





Voor degene die ik vergeten ben: Feliz Ano Novo!
Anuki aka Loira



dinsdag 27 december 2011

Feliz Natal!


Mijn liefde voor het land der vreugde groeit met de dag. We bouwen hoe langer hoe meer vriendschappen uit, het braziliaans portugees kent minder en minder geheimen, gewenning aan het klimaat treed op (27graden kan toch best frisjes aanvoelen me dunkt), het op tijd komen is ondertussen ook al wijzelijk geschrapt uit onze woordenboek, de do's (vb. gemiddeld 2 à 3 keer douchen per dag) and don'ts (vb. ga niet achterop een moto zitten als je geen interesse hebt in die man, vriend of niet, bezet of niet) worden ons stilletjes aan duidelijk, de mensen beginnen mijn naam te onthouden en niet meer wereldvreemd te vinden (believe it or not: Abia is één van de weinige die mijn naam juist kan uitspreken, anders is het de Afrikaanse versie 'Anoki' of de Japanse versie 'Anoko'), 'Mamoe' of 'I-a-oe' zijn de meest hilarische verbasteringen die ik jullie niet wil onthouden, neefje Gianderson van 7jaar noemt mij sinds deze week spontaan 'tia' (=tante) terwijl Abia van 2jaar afkomt met vele kusjes en af en toe een 'te amo' (schattigheidsgehalte ten top!),.. 
Maar luitjes geen paniek, ik ben nog niet in de ik-wil-hier-nooit-meer-weg-fase aangezien vriend mug geregeld met al zijn makkers een zwaar feestje op mijn lichaam bouwt. Zeg nu zelf: 35 muggenbeten op mijn ene arm en 28 op de andere (om dan nog maar te zwijgen over de rest van mijn lichaam) lijkt toch sterk op één van de 7 hoofdzonden genaamd gulzigheid!

Ik heb ontdekt dat ze hier toch aan sport (in clubverband) doen, de sloebers! Mijn oog is gevallen op capoeira. De originele capoeira-naam 'gringa' (=buitenlandse) werd mij na de eerste les al toegewezen, ik vrees dat ik er niet meer onderuit kan en toch snel iets zal mogen doen aan mijn lenigheidsgehalte! Maar of dit mijn nieuwe liefde wordt, valt nog af te wachten. Eén ding is zeker, ik ben wel fan! De dynamiek, de kracht, de controle, de sfeer,.. die het uitstraalt, wow, dit is meer dan gewoon een ordinaire dans- en vechtsport. Het is wel duidelijk een mannensport, wat had je ook anders van mij verwacht, en ik beken: het zien van gespierde (vaak blote boven-)lijfjes die bovendien zot lenige bewegingen uithalen is daarnaast wel zéér aangenaam meegenomen dus misschien blijf ik toch nog een paar lessen proberen ;).
Ons gezin koos ervoor om, wegens niet veel centjes, enkel nieuwjaar samen te vieren en aldus gingen we op kerstavond, samen met broer Gileno en zijn kinderen Gianderson, Sadi Laurie en hun nichtje Caitlin, in op de uitnodiging van Zé (vriend van Gileno) om bij zijn familie pizza te komen eten. Bij aankomst zagen we een tafel vol lekkernij: 3 chocoladetaarten, kip, cake, kaasjes,.. onze oogjes begonnen al wild te fonkelen. Na het gebed en wat liedjes en dansjes van de kinderen, kregen we de zelfgemaakte pizza's voorgeschoteld. MMMMM, dat kwam precies toch dicht bij een culinair orgasme! Iets na 00u besloten we de kindjes ten slaap te leggen en met de vrienden nog een stapje te zetten. Kerstdag zelf brachten we door op het strand, weliswaar met een pintje in de hand onder een palmboom. Kerstgevoel met 32 graden? Claro que não! (=duidelijk niet!)


Volgende keer vertel ik alles over de trouw in ons dorp van de Braziliaan/Belg Gula en de Belgische Lien op 30 december (jawel, er zijn nog blanke vellekes gearriveerd in Salinas!) en hoe Brazilianen het nieuwe jaar inzetten op strand. Ik voorspel nu al een serieus feestweekend!

 
Feliz Natal! (=vrolijke kerst!)

maandag 5 december 2011

Bom Dia!


Al een maand van de kalender verdwenen, wat gaat het hier allemaal veel te snel! Ondertussen zaten Eline en ik niet stil. We bezochten de verschillende, sociale projecten waar we onze stage kunnen lopen. Een korte voorstelling:
-Verschillende schooltjes in en rond Salinas (hier is een pegagoog = leerkracht)
-Een crèche in Salinas met een groep 1-2 jarigen en een groep 2-3-4 jarigen
-PCF (een medisch project waarbij een dokter en verpleegster wekelijks op huisbezoek gaan bij de minder mobiele mensen in Salinas)
-Een 2 wekelijks project waarbij de mindervaliden onder begeleiding 2uur  kunnen knutselen, tekenen, kleuren,..
-PETI-projecten in en rond Salinas (kinderen gaan hier in de ochtend of in de namiddag naar school. Wanneer zij niet op school zijn, gaan ze naar de PETI. Dit is een soort opvang voor kinderen tussen 7 en 15 jaar om de kinderarbeid tegen te gaan)
-Projovem, een project waar de jongeren tussen 15 en 18 jaar 3 avonden in de week, onder begeleiding, spelletjes kunnen spelen, praatavonden houden,..

Bij het ene project hadden we al meer bedenkingen (qua werking, organisatie,..) of net wilde ideën (het invoeren van leesmoeders in school, knutselhoekjes maken in de crèche,..) dan bij het andere. Btw: vergeet het beeld van de bomvolle, vuile klasjes/lokalen met jolige kindjes zonder speelgoed en kijk maar eens goed naar de foto's (cf. Facebook)
Nu zijn ze ons op het secretariaat echter wel vergeten te zeggen dat alle projecten hier sluiten van half december tot half februari, genaamd zomervakantie. Eén project blijft open, de PETI dus binnenkort gaan we daar van start!


Mijn verjaardag bestond uit het eten van Braziliaanse frietjes (!) met kip, het vieren van de Conscienca Negra in de PETI. Felle kleuren, mooi weer, goeie muziek, een lekker hapje en drankje en vooral lachende mensen, meer heeft een mens toch niet nodig om gelukkig te zijn op een verjaardag? Ze vroegen ons om of we in de jury wouden zetelen en dat deden we met veel plezier, de beste spot op de show! Toen de avond viel kreeg ik Braziliaanse chocolaatjes van Hyacana en wandelden we richting 'de Ponte' ( de gezellige dijk aan het strand), om toch een cerveja (of 2) te consumeren aan het barreke waar broer Jutay werkt. Een heus feest werd daar niet op poten gezet, een gezellige drink met een live-bandje en 2 paar nieuwe oorringen rijker echter wel, juij! De dag erna kwam de grote suprise. 
 
1:  we kregen kaas bij het onbijt, zotjes!
2: plots zei iedereen gelukkige verjaardag, oke ze waren een dag te laat maar soit, het zijn Brazilianen, altijd een beetje te laat ;)
3: Eline, broer Gileno en mama Creor hadden een taart laten maken en de familie opgetrommeld om voor de nodige sfeer te zorgen. Een verjaardag om nooit meer te vergeten? Check!  

Voor de rest gaat alles hier zijn gangetje:
-Eline en ik vormen nog steeds een strak, en volgens de Brazilianen complementair, team.
-We moeten bekennen, we zijn die-hard-fan geworden van één van de zovele Braziliaanse telenovella's: 'A Vida a Gente'.
-Sinds kort hebben we besloten om zoveel mogelijk Portugees onder elkaar te praten, jawel enorm bevorderlijk edoch crazy in the coconut!
-Op donderdagavond (ja, één avond in de week moeten we met pijn in het hart onze favoriete soap missen) trekken we trouwgewijs met broer Gileno naar de Engelse les. Lees: hij gaat naar de les, wij entertainmenen onszelf of de klasgenoten.
-In het weekend gaan we pintjes drinken aan 'de ponte', op 'de praca' (lokaal pleintje met bar) of gaan we een vuurtje stoken op een 'geheim' strandje.
-De zonnecrème houden we nog steeds in de aanslag (ik zou liegen, Eline houdt de zonnecrème stevig ter vriend, ik maak af en toe van zonnekloppen mijn nieuwe sport)
-Ons huis heeft sinds kort ieder dag een happy hour. Lees: een uur van de dag dat het aantal binnen- en buitenlopende mensen zijn hoogtepunt bereikt. Om nog maar te zwijgen over de wekelijkse zin: "ah die ken je nog niet, dat is lief van, neef van, zus van,..". Het maken van een stamboom dringt zich stilletjes aan op.
-...

Ik slaag er precies toch niet in om een kort bericht te posten :)

Beijo!