vrijdag 18 november 2011

Het (luilekker) leventje van een Belgisch Braziliaanse


10 november: nadat we gisteren met broer Jutay naar de bank getrokken zijn, gingen we direct samen een kast gaan kiezen zodat we “onze rommel eens konden opruimen” zoals zij het hier zeggen. Eenmaal terug thuis, waren Adrielle en Hyancana marisco’s (soort kleine mosseltjes) aan het kuizen. Aangezien al snel gretig mee deed, kon ik niet achterblijven. Niet bepaald met volle overgave zette ik mij eveneens aan de keukentafel die versierd was met duizenden schelpjes en liet mijn duimen de weg vinden naar ‘hoe pulk ik een marisco uit hun schelpje´. Een waar beestenwerk!
 
11 november: een echt meisje-meisje voelde ik me die dag wel! Wie had dat gedacht dat IK naar de manicure zou gaan? Wel ik alleszins niet maar neen zeggen aanvaarden onze zus en mama niet dus liepen we maar vrolijk maar toch met enige twijfel, mee naar Vanessa, de nagelspecialiste. Een uur ’n half knipte, pulkte, vijlde, lakte ze mijn nagels en ik moet zeggen, rood met witte bloemetjes op 2 nagels, ik kan er nog mee leven. Onze middagactiviteit was bij deze alweer gevuld, wat ze hier niet allemaal doen voor ‘hun festival do Marisco’.. Morgen zouden ze onze haren willen invlechten, naaaah daar ga ik dan toch voor passen denk ik!

12 november: de dag van het dilemma ‘vlechtjes versus geen vlechtjes’ begon al om 7uur bij het ochtendgloren met het wakker worden van Jutay en een paar werkmannen die nogal luidruchtig trachten onze kleerkast ons huis binnen te sleuren. Hoe ze dat geval onze kamer zouden binnen krijgen, was nog maar de vraag. Het regende ondertussen wederom met als gevolg dat onze straat  even voor de helft blank stond en wij ons 2 minuten in België waagden. We treurden niet lang want  na regen kwam hier eindelijk de langverwachte (felle) zonneschijn! Om 9.30u kwam Hyancana ons halen en wandelden we richting de befaamde kapster. Een ganse ochtend zaten we toe te kijken hoe Adrielle haar korte haren werden omgetoverd tot lange lokken in welgeteld 9uur. Ondertussen hadden Eline en ik de nodige tijd om te beraadslagen over ons zwaar dilemma. Tot Adrielle plots zei: “ga maar wat wandelen”. Woehoeee eindelijk mochten we alleen ons dorpje verkennen en dat dan nog eens onder de eerste echte zonestralen. Precies kleine kinderen sprongen we van onze stoel, eindelijk!  We wandelden wat rond en passeerden langs ons huis en ‘say what?!’ onze kast stond mooi in onze kamer te pronken, dolgelukkig waren we! Na wat Pica Pou (Woody Woodpecker) te kijken, trokken rond 15u terug naar de kapster. Onder het keurend oog van enkele locals die waarschijnlijk nog nooit twee blanke grieten hadden gezien, besliste Eline om toch maar voor 5 vlechtjes te gaan. Aangezien 5 mannen ongelofelijk ongeduldig werden en enorm aan het zagen waren dat ze nog zolang moesten wachten tegen dat het hun toer was, paste ik voor mijn beurt en trok on-gevlochten terug naar huis. 

Die avond kwam mama Creor de kamer binnen en liet ons weten dat we er op ons paas best moesten uitzien voor onze eerste Festival do Marisco-avond. Eline en ik trokken dan maar een kleedje aan en zochten onze best passende oorringen, met dank aan Ishie vonden we die ;). Al snel kwamen op het festival tot de conclusie dat wij de volgende avonden ons eigen kledingskeuze zouden primeren in plaats van naar de mama te luisteren. Het festijn werd stevig ingezet waarbij de 5 Braziliaanse hitjes door iedere band jolig gecoverd werd en zowel jong als oud het bijhorende dansje stond te placeren. Jawel je leest het goed, ieder hitje heeft een passend kontschuddend-dansje waarna iedere groep afsloot met een bedanking aan Jezus, de sponsors en de organisatie, best indrukwekkend. De grote aanwezigheid van de militaire politie die willekeurig jongeren aan een fouillering onderwierp was anders ook best een imposante bedoening!

13-14-15 november: bestonden uit: de badkamer gebruiken van buren aangezien de werkmannen hier de ganse boel eruit hadden gesmeten, naar het strand om uiteindelijk een ganse middag op een terras, weliswaar in de schaduw, te zitten en pintjes te drinken. Gedurende het vierdaagse festival wordt er namelijk niet gewerkt en is de school gesloten. Een zwaar leven hebben die Brazilianen hier precies wel! S ’Avonds schuimden we opnieuw het festival af met onze neef Ula, nicht Hyanca, zus Adrielle en haar vriend Evertson. Bleken we niet op de hoogte te zijn van de komst van een nieuwe spruit, Adrielle is al 6 maand zwanger! Met kleine Habia in huis is het nu reeds altijd dag en nacht (ween)feest dus dit wordt dubbelpret! De avond verliep verder met het nodige optreden van de politie en de nodige opzwepende muziek. Daarnaast werd het woord “gringa’s” (=buitenlanders) ons meerdere malen toegeroepen. We voelden ons nochtans niet anders tussen deze massa feestende Brazilianen maar we waren het overduidelijk wel. Mensen namen mijn hand vast  terwijl ik passeerde, kinderen wouden ons haar aanraken en oudjes wreven onze huid er bijna af met het gedacht dat ons kleur wel zou afgaan..

16 november: een belangrijke dag: onze eerste werkdag! Everaldo had ons rond 14u in het bureau uitgenodigd. Zoals rasechte Brazilianen kwamen we 45 minuten te laat, we moesten ons  namelijk eerst nog gaan douchen bij het lief van broer Jutay, eten en dan nog wachten op onze nichtje  om ons (wederom) te vergezellen om 3 straten verder te wandelen, te veel planning ineens! Ons mama een bezorgd mensje? Nee hoor ;).  Everaldo wist ons te vertellen dat er niemand was komen opdagen om te werken en wij morgen maar nog eens moesten terugkeren. Die Brazilianen zijn toch niet te schatten! Dan trokken we maar snel de zee voor de eerste kennismaking met het zeewater. Vergeet de sombere en vooral bewolkte eerste strandfoto’s van Salina’s en zeg (binnekort) “ja hallo!” tegen de nieuwe! Jaaawaddedadde, wat een uitzicht in blauw, warm water.. Zwemmen was nog nooit zo fijn en aangenaam! En dat het bronzeerproces (gemiddeld 30 graden in de lente kan precies wel tellen me dunkt) daar van start is gegaan moet ik er niet bij vertellen zeker?

17 november: Een tweede poging om onze eerste werkdag te starten liep ook vandaag faliekant af. We werden om 8u-8.30u op het bureau verwacht en ditmaal waren we mooi op tijd (we mochten namelijk alleen gaan, feest!) Het ganse bureau heeft maar 1 auto ter beschikking en was die dag niet beschikbaar om met ons de 5 verschillende projecten te bezoeken. Dan maar een korte intro gekregen over de projecten waarna we na een uur terug mochten beschikken. Hmm, ons lui gat begint nu toch wel wat te kriebelen!

Geen opmerkingen:

Een reactie posten