Wekenlang werd er afgeteld naar wat men hier noemt ‘de onofficiele
Braziliaanse oudejaarsfeestdagen’. Salvador, Rio de Janeiro, Sao Paolo en
Recife werden donderdag 16 februari wakker met enorme carnavalvlinders in de
buik. Ook ik voelde de kriebels in mijn buik, al bleek het achteraf de
griepvirusjes van onze kleine snotter Habia te zijn, het liefeke deelt écht
alles! :)
Aangezien carnaval vieren in Salvador een overweldigende drukte met zich
meebrengt en jammergenoeg ook de nodige porties geweld en overvallen, besloten
mama Creor, Eline en ik om zaterdag en zondag in ons dorp te proeven van de
carnavalsfeer en enkel de laatste twee carnavalsdagen (maandag en dinsdag;
carnaval telt 6 dagen in Salvador) met onze rastanonkel Pakinha richting
feeststad Salvador te trekken. Laat me zeggen dat in Salinas de carnavalsgekte
zich beperkte tot enkele mannen die zich in vrouwenkleren hulden, kinderen met
een masker op en s’avonds dik feest op de praca. Zus Driele besloot een extra
toets te geven aan de carnavalsdagen en Alyssia op 18 februari ter wereld te
brengen. Een iniminimensje met véél zwart, krullend haar, grote, donkere ogen
en een mokkavelletje, eentje recht uit de boekjes en overduidelijk het kleine
zusje van trotse Habia.
Terug naar carnaval, even kort schetsen:
Bloco is een stoetwagen. Vergeet het Blankebergse
beeld van een carnavalswagen met confetti, toeters en bellen. Hier gaat om
populaire zangers, zangeressen en banden die het carnavalsfeest tot zijn
maximumlimiet brengen. Feestvierders lopen zoals kippen in een ren binnen de
koorden, voor of achter een bloco en gekleed in een ‘abada’.
Abada is het toegangsticket om binnen de koorden van
een bloco te mogen meewandelen, -dansen, -zingen, -feesten,… (enkel mogelijk in
Salvador en Recife, in Rio de Janeiro en Sao Paolo betaal je om toeschouwer te
mogen zijn) en bestaat in ons geval uit een rode broek en een shirt van Bob
Marley. Afhankelijk van de populariteit van de zanger(es) kost deze al dan niet
stukken van mensen. Lees: 1000 reas voor Ivete Sangalo (dé ster van Brazilië), 100
reas voor Bloco Afro (onze bloco) en naar het schijnt een ferm batje.
Pipoca zijn de mensen die niets betalen en ook geen
abada dragen. Zij staan langs de kant van de weg en zien alle verschillende
bloco’s passeren. Bij deze bevestig ik: niet de meest safe-option om carnaval
te vieren in Salvador.
Maandagavond 20 februari trokken we (oude rastaman, rastaman,
rastavrouw, Pakinha, Eline en ik) onze schoenen (Havaianes waren een totally
no-go) en abada aan en reisden we een uur met de bus langs het mooie (!) strand
van Itapuᾶ (voorstad van Salvador) richting Pelourinho
(oude stadsgedeelte van Salvador) waar duizenden mensen samentroepten om daar
onvergetelijke carnavalsavonden (want carnaval gaat pas van start rond 15u-16u
en komt pas echt tot leven bij avondval) te beleven. Onderweg werden we
opgehouden door een ongeluk waarbij een auto nogal ongelukkig in aanraking was
gekomen met een bus. Om de details te besparen, de inzittende van de wagen
bleek na enige tijd alsnog een teken van leven te tonen en wij konden met een
gerust hart onze tocht verder zetten richting wildernis.
De wildernis
We kwamen toe in een MENIGTE van jewelste. Mijn ogen wisten niet waar
eerst te kijken. Ik had alles willen filmen en van foto’s willen nemen om de
pracht en praal te pakken te krijgen maar mijn fototoestel is om de één of
andere manier niet volledig bestendig tegen duisternis in combinatie met felle
kleuren en lichtschakeringen, tedju! Edoch is alles voor eeuwig vastgelegd in
mijn hart en gedachten en voor jullie op youtube ;).
Onze rastavrienden ontpopten zich tot ware bodyguards en sleurden ons
letterlijk door de massa richting onze Bloco MUZENZA do REGGAE (is een
onderdeel van Bloco Afro en is geïnspireerd op de Afro-Jamaicaanse cultuur en
wordt volgens vele Afro’s bewust als één van de laatste bloco’s gezet in de
stoet..). Aangezien we lid waren van de Afro-feest-gemeenschap, wat wel best
een bijzonder gevoel gaf, en carnaval in Salvador GIGANTISCH groot is, hebben
we jammergenoeg niet veel van de andere Bloco’s gezien buiten de sloebers van
Bloco Filhos de Gandy (lees: mannen in blauw in witte klederdracht die parfum
spuiten en blauw-witte kettingen dragen om die uiteindelijk aan een meisje te
schenken in ruil voor een kus op de mond, maar dat is weer een ander verhaal)
en in de verte Saiddy Bamba en Olodum. Desalniettemin: machtige kleren, felle
kleuren, uitbundige zielen en opzwepende afro- en reggae muziek waren twee
avonden lang mijn feest- en thuisbasis. Eventjes kreeg ik af te rekenen met een
glazige blik, met mijn twee Belgische voetjes stond ik zowaar IN de
BRAZILIAANSE carnavalsgekte, wie droomt er daar niet ooit eens van?
Aangezien de ‘oudejaarsfeestdagen’ achter de rug zijn, ik terug in mijn
rustige en vetrouwde Salinas vertoef, de blaren op mijn tere voeten genezen
zijn en de bacterieën en vermoeidheid bijna uit de kleren verdwenen zijn, is
het nieuwe jaar nu onofficieel van start gegaan mét een uurverschil van 4uur. De
sociale projecten openen stilletjes aan terug hun deuren en het Braziliaanse
levensritme wordt een versnelling(etje) hoger gezet. De driedaagse van de zogenaamde
‘pedagogische week’ kent zijn aanvang en is een aanzet tot het heropenen van de
scholen op 5 maart met de nodige aandacht voor de gezondheid en welzijn van de
kinderen. Toen de namen Paulo Freire en Jean Jeacque Rousseau de revue passeerden,
ging ik toch bijna lopen voor de déjà-vu van de Gentse schoolbanken! :D
Om het ‘nieuwe’ jaar helemaal KNALLEND in te zetten, ga ik er twee weken
op uit met mijn oudjes. Daarna gaat mijn serieuze leventje als (extra) juf voor
de alfabetisering van kinderen in school Valdemar, van start. Ik denk dat 2012 voor mij alvast niet meer
stuk kan!
Um beijo gentes!
x
Schitterend gewoon en dit alles is je met veel liefde gegund! Tot zéér binnenkort.
BeantwoordenVerwijderenPaps